ล้ายกับเคยพบที่ไหนมาก่อน แต่กลับคิดไม่ออก…
“อวี้เฉิน!” ถานซวงซวงเห็นแววตาประหลาดใจของหลิ่วอวี้เฉิน ความรู้สึกในใจเริ่มลนลาน รีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้
ตอนนี้นางสูญเสียตระกูลหลิวที่เป็นที่พักพิงไปแล้ว หลิ่วอวี้เฉินเป็นที่พึ่งพักพิงเดียวของนาง นางไม่มีวันยอมให้นางจิ้งจอกตัวไหนล่อลวงเขาไปแน่!
แม้ว่าแม่นางผู้นี้มิได้ผอมเท่านาง แต่ว่า…เครื่องหน้าของอีกฝ่ายกลับงดงามไร้ที่ติ ถึงกับทำให้นางรู้สึกด้อยกว่า ซ้ำรูปร่างอวบอั้นนี้ยังทำให้หลิ่วอวี้เฉินตะลึงงันได้ หากอีกฝ่ายผอมเพรียวลงเล่า
สายตาของหลิ่วอวี้เฉินยังจะหยุดอยู่ที่ตัวนางได้อย่างไรกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ถานซวงซวงรู้สึกถึงความอันตราย
ต่อให้เป็นเมื่อก่อนตอนได้พบเฟิงหรูชิง นางก็มิเคยรู้สึกอันตรายเช่นนี้มาก่อน เป็นเพราะเฟิงหรูชิงอ้วนเกินไป ราวกับก้อนไขมันไม่มีผิด ทำให้ใครก็ตามมองแล้วไม่อยากอาหาร แต่ว่าแม่นางอายุน้อยตรงหน้านี้ หาใช่เอาคนอ้วนอย่างเฟิงหรูชิงมาเปรียบได้
นางไม่อาจไม่ประหวั่นใจ!
“นั่นเป็นคุณหนูบ้านไหนกัน เหตุใดข้าไม่เคยพบมาก่อน” หลิ่วอวี้เฉินมุ่นคิ้วเล็กน้อย เขามองสาวน้อยดวงตาสดใสงดงาม เบื้องลึกของแววตาทอเป็นประกาย
หากเป็นเมื่อก่อนการลดน้ำหนักเป็นเรื่องแสนยากเย็น แต่ว่าภายในหนึ่งเดือนนี้ หอแห่งแรกผลิตยาชนิดหนึ่ง ช่วยให้ลดน้ำหนักลงได้ หากนางมีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรเช่นเดียวกับถานซวงซวง ย่อมงามกว่าถานซวงซวงอย่างแน่นอน!
อีกอย่างต่อให้นางไม่ผ
