ตอนที่ 207 ก้าวสู่ระดับเจินอู่ (1)
สวนใหญ่ตระกูลถาน
ภายในสวนที่เงียบเหงา มีเพียงเสียงครวญครางดังเข้ามาในหูราวกับเข็มแทงเข้ามากลางใจหลิวอวี้เฉินอย่างแรง
ใจของเขาเจ็บจนมิอาจถอนตัว แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมองไปยังประตูห้องที่ปิดมิดชิด
สุดท้ายแล้วเขาก็ปิดประตูออกก้าวข้ามธรณีประตูไปช้าๆ
…
บนเตียงถานซวงซวงนอนด้วยความทุกข์ทรมาน หลังของนางมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ร่างทั้งร่างราวกับไร้พลังชีวิต หน้าขาวซีดไม่มีสีเลือด น่าสงสารเวทนานัก
นางสัมผัสได้ว่ามีคนยืนอยู่หน้าประตู เปลือกตาขยับเล็กน้อยแต่ก็ต้องปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงในที่สุด มุมปากยกยิ้มเย็น
“ซวงเอ๋อร์…” หลิ่วอวี้เฉินเห็นหญิงสาวที่เขารักใจก็กระตุก หายใจด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษ ขอโทษเจ้าจริงๆ …”
เปลือกตาถานซวงซวงปิดสนิทบดบังความเย็นชาในแววตาไว้ ตอนที่นางลืมตาขึ้นความเย็นยะเยือกทั้งหมดก็หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างหาที่สุดมิได้
“อวี้เฉิน เหตุใดจึงหลายวันเช่นนี้กว่าท่านจะมาหาข้า”
หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าแข็งทื่อ เขาไม่รู้จะบอกถานซวงซวงอย่างไรว่าท่านพ่อของเขาไม่ให้เขามาบ้านตระกูลถานอีก กลัวว่าจะถูกตระกูลถานทำให้พลอยเหนื่อยไปด้วย
อีกทั้ง ท่านพ่อยังบีบบังคับให้เขาไปสู่ขอเฟิงหรูชิงหญิงงูพิษนั่นอีก
ครั้งนี้ต่อให้เขาตายก็จะไม่ยอมสู่ขอนางแล้วปล่อยให้หญิงที่รักเขาเท่าชีวิตต้องเสียใจอีก
“ซวงเอ๋อร์ ตระกูลหลิ่ว…ก็มีเรื่องนิดหน่อยข้าเลยมาช
