้า” หลิ่วอวี้เฉินเดินไปที่ด้านหน้าเตียงของถานซวงซวง ลูบเส้นผมนางด้วยความอ่อนโยน ดวงตาของเขามองลงไปเห็นเสื้อที่ย้อมด้วยสีแดงของเลือดแล้วก็ปวดใจ “เจ้าได้รับความอยุติธรรมแล้ว”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาซวงเอ๋อร์ก็ไม่ต้องเจ็บหนักสาหัสเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเฟิงหรูชิงก็คงไม่มุ่งเป้าไปที่ซวงเอ๋อร์
เขาผิดต่อซวงเอ๋อร์ก่อน ชีวิตนี้เขาจะไม่มีทางผิดต่อนางอีก!
“ข้าได้รับความอยุติธรรมจริงๆ ที่ข้าน้อยเนื้อต่ำใจไม่ใช่เพราะต้องรับสองร้อยไม้แทนท่านกับท่านป้า ข้าแค่น้อยใจที่ข้าทำเพื่อท่านถึงเพียงนี้แล้ว ท่านกลับเพิ่งจะมาเยี่ยมข้าวันนี้” ถานซวงซวงหัวเราะด้วยความสังเวชใจ นัยน์ตามีน้ำตาเอ่อคลอ “หลิ่วอวี้เฉิน ข้ารักท่านเช่นนี้แต่ท่านกลับทำเช่นนี้กับข้า!”
หลิ่วอวี้เฉินปวดใจคว้าเอามือถานซวงซวงมากุมไว้ สีหน้าสง่างามฉายแววเย็นชา
“ซวงเอ๋อร์เป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์ ทำให้เจ้าต้องพบเจอกับความทุกข์ทน วันหน้าข้าจะไม่ให้ใครรังแกเจ้าได้อีก!”
ชาตินี้คนที่รักเขาที่สุดก็คือซวงเอ๋อร์
เฟิงหรูชิงผู้หญิงคนนั้นก่อนหน้านี้พูดเต็มปากเต็มคำว่าจะไม่แต่งกับใครนอกจากเขา ตอนนี้กลับทำเขาอับอายต่อหน้าทุกคน แล้วยังภายในช่วงเวลาแค่พริบตาเดียวก็เข้าไปสู่อ้อมกอดชายอื่นเสียแล้ว!
ความอัปยศอดสูเช่นนี้เขาไม่มีวันยอมรามือ!
ถานซวงซวงพยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่เพียงแค่ขยับความเจ็บปวดจากแผลฉีกขาดก็แล่นมาจากด้านหลัง นางสูดหายใจเย็นเฉียบแล้วลุกขึ้นนั่งบน
