เงยหน้าขึ้น แววตาของมันว่างเปล่า ตกตะลึง ดีใจ…
ความรู้สึกต่างๆ ปนเปกันไป ทำให้มันมองข้ามชื่อที่หนานเสียนเรียกมัน
“ขอรับนายท่าน”
ชิงน้อยก็เรียกสติกลับมาได้ สายตาที่มันมองไปยังเฟิงหรูชิงต่างไปจากเมื่อก่อน
ไม่รอให้เฟิงหรูชิงได้อ้าปากถาม ชิงน้อยก็ตรงไปที่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง มันเริ่มขดตัวฝึกตบะเตรียมดูดซับพลังวิเศษที่วิ่งพล่านอยู่ในร่างให้หมดสิ้น
“ชิงน้อยเป็นอะไร?” เฟิงหรูชิงสับสน หันไปถามหนานเสียนด้วยความแปลกใจ
ปากบางของหนานเสียนเม้มเล็กน้อย ชุดสีขาวตวัดกลางอากาศเบาๆ
“ตอนที่ข้าเก็บมันได้มันบาดเจ็บหนัก พลังถูกทำลาย เหล้าที่เจ้าหมักสามารถช่วยให้มันฟื้นฟูพลังได้พอดี”
ยาวิเศษสำหรับสัตว์วิเศษแล้ว ผลของมันสำคัญยิ่งกว่า
ชิงน้อยเพราะบาดเจ็บจึงส่งผลให้พลังวิเศษในร่างแตกซ่าน ไม่สามารถรักษาได้มาตลอด แม้จะบอกว่าเฟิงหรูชิงเคยให้มันกินเทียนหลิงกั่ว แต่ว่าเทียนหลิงกั่วก็เป็นเพียงยาวิเศษบริสุทธิ์เท่านั้น สำหรับมันแล้วไม่มีผลใดๆ ห่างชั้นกับเหล้าวิเศษอย่างไกลโข
หลังจากเฟิงหรูชิงรับฟังจนเข้าใจแล้วก็ไม่ได้สนใจชิงน้อยที่อยู่ข้างๆ อีก นางมองหนานเสียนแย้มยิ้มสว่างสดใส เฉกเช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ส่องแสงแวววาว
สาวน้อยตรงหน้ายังอ้วนอยู่แท้ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด…รอยยิ้มสดใสของนางกลับกระแทกเข้าไปในใจหนานเสียน เหมือนกับว่าฉุดดึงเชือกบางอย่างในใจเขายังไม่อยู่หมัด
“เมื่อวานเจ้าถูกรังแกอีกแล้ว?”
เฟิงหรูชิงเงียบไม่พูด ใ
