นหัวนางมีความคิดมากมายแทรกเข้ามา แต่สุดท้ายแล้วก็ถูกความคิดบางอย่างยึดพื้นที่ส่วนมากเอาไว้
แล้วก็…
เฟิงหรูชิงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ ร่างอ้วนท้วนพุ่งเข้าใส่อ้อมอกของหนานเสียนทันที
โชคดีที่หนานเสียนมีพละกำลังแข็งแกร่งจึงไม่ถูกนางชนจนล้ม
ร่างของเขายังมั่นคงดั่งภูเขาไท้ซาน นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ แต่หากลองสังเกตดีๆ จะพบว่าร่างของเขาในตอนนี้เกร็งแข็งไปแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนานเสียนและเฟิงหรูชิงใกล้ชิดกัน สองครั้งก่อนเขาก็เคยเป็นฝ่ายกอดนาง
แต่สองครั้งนั้นเขาทำไปก็เพื่อช่วยนางเท่านั้น ตอนนี้เฟิงหรูชิงเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาในอ้อมกอดเขา ความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน…
“กั๋วซือ พวกเขารังแกข้า ปลอบใจข้าหน่อย”
ร่างเฟิงหรูชิงทั้งร่างเกาะติดกับร่างหนานเสียน
ร่างกายของหนานเสียนกับนิ่งแข็ง เขาหลุบตาลงมองหญิงสาวที่นำมือมาวางบนหน้าอกเขาแล้วตอนนี้ ใบหน้านิ่งเรียบมืดลงหลายส่วน เขาจับมืออยู่ไม่สุขของหญิงสาวไว้ แล้วเอ่ยอย่างจนใจ
“อย่าเล่น”
เฟิงหรูชิงยิ้มกว้างเก็บมือกลับ แต่ร่างนั้นยังคงไม่ยอมออกห่างจากกั๋วซือ
“กั๋วซือ ได้ยินว่าเฟิงหรูซวงมาคุกคามเจ้าตลอด?”
“เฟิงหรูซวง?” แววตาหนานเสียนฉายแววประหลาดใจ คิ้วขมวดแน่นราวกับกังครุ่นคิดบางอย่าง ครู่ใหญ่กว่าเสียงเรียบนิ่งดุจสายลมของเขาจะดังขึ้น “นางสกุลเดียวกับเจ้า น้องสาวเจ้าหรือ?”
“…” เฟิงหรูชิงมองหนานเสียนนิ่งค้าง “เฟิงหรูซวงเจ้าไม่รู้จักหรือ? นางมาคุกคาเจ้าตั้งห
