ล็กลอยขึ้นมาตามการหายใจของมัน
แสงอาทิตย์สาดส่องยามเช้า
ร่างงูเขียวที่อยู่ใต้ผืนน้ำขยับเล็กน้อย ไม่นานก็ค่อยๆ ลืมตางูสีเขียวหยกคู่นั้นขึ้น
หลับไปครั้งนี้…สบายจริงเชียว
มันคายฟองให้ลอยขึ้นไปด้านบนกำลังจะหาว ทันใดนั้นนัยน์ตาสีเขียวของมันก็หดลงกะทันหัน จ้องมองเงาร่างหนึ่งใต้แสงอาทิตย์ยามเช้าด้วยความดีใจ
ใต้แสงอาทิตย์ ชายชุดขาวยิ่งกว่าหิมะ เยือกเย็นราวกับเทพเซียน
เขาหันหลังให้ชิงจู๋ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ ร่างนั้นไม่ได้สนใจอะไรราวกับเทพเซียนในภาพวาด สิ่งมีชีวิตต้องตกตะลึงในความงดงามนี้
“นายท่าน!”
นายท่านกลับมาแล้ว?
ในที่สุดมันก็ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอีกแล้ว ภายใต้ความยินดี ชิงจู๋ดีดตัวขึ้นมาจากในบ่อน้ำแล้วพุ่งไปทางชายที่อยู่ตรงหน้าทันที…
ทันใดนั้น…
ชายที่อยู่ด้านหน้าหันกลับมาคว้ามือจับ ชิงจู๋ยังไม่ทันได้เขาสู่อ้อมออกเอาก็ถูกเขาจับเอาไว้ในมือเสียก่อน
“นายท่าน องค์หญิงจะถูกเจ้าหนูคนหนึ่งแย่งไปแล้ว เจ้าหนูนั่นชื่อฉินเฉินอะไรสักอย่าง เฟิงหรูชิงพาเขามาในวังมาหาข้าครั้งหนึ่ง!”
หนานเสียนกลับมาถึงชิงจู๋ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยฟ้องเขา ตางูของมันเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น่าสงสารนัก
แววตาหนานเสียนเข้มขึ้นมาเล็กน้อย
ฉินเฉิน?
ในหัวเขาปรากฏภาพเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายเฟิงหรูชิงเมื่อครั้นนั้นอย่างไม่อาจห้าม แววตาที่เย็นชาอยู่แล้วกลับเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก
“จริงสิ นายท่าน นายท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไร
