มาป่าสีขาวก็สร้างความอึดอัดคับข้องใจให้กับหลิวอวิ๋นเซียวเป็นอย่างมาก!
แต่อึดอัดแล้วอย่างไร? ฆ่าหมาป่าตัวนี้หรือ? เช่นนั้นเฟิงหรูชิงไม่มาเอาเขาตายหรือ!
“ท่านพ่อ!” หลิวเฝ่ยไม่อยากเชื่อสายตา
หมาป่าสีขาวทำกับท่านพ่อถึงเพียงนี้ ท่านพ่อยังจะอดทนยอมมันอีกหรือ?
เมื่อไหร่เขาจะเลิกเป็นคนขี้แพ้สักที? ศักดิ์ศรีของหลิงอู่เล่า?
“เอ๋าว์เอ๋าว์!”
หมาป่าสีขาวโมโหหนักกว่าเก่า
ตาแก่ชั่วแย่งเทียนหลิงกั่วของมันก่อน ตอนนี้ยังกล้าหลบอีก?
มันต้องกลับไปบอกนายท่าน ตาแก่ชั่วนี่รังแกหมาป่าเช่นมัน!
สีหน้าหลิวอวิ๋นเซียวเขียวคล้ำ มุมปากของเขากระตุกอยู่หลายทีก่อนจะเอ่ยถาม “เช่นนั้นพี่ชายหมาป่า…จะอยู่ทานอาหารที่นี่หรือว่า…”
ถุย!
หมาป่าสีขาวถุยน้ำลายลงพื้น ทำเสียงหึ มันไม่แม้แต่จะมองหลิวอวิ๋นเซียว ก้าวฝีเท้าด้วยท่าทีงามสง่าของมันไปทางประตู
ตาแก่คิดจะวางยาพิษมันแล้วมันจะโง่อยู่ที่นี่ต่อหรืออย่างไร?
อีกอย่าง ที่ควรคว้าก็คว้าเอามาแล้ว ที่ควรก็กินก็กินแล้ว มันก็ควรจะไปได้แล้ว!
ไม่ว่าจะเป็นหมีปฐพี มิ้งค์ไฟสีม่วง หรือสัตว์วิเศษตัวอื่นๆ ทุกตัวเดินมาที่หน้าหลิวอวิ๋นเซียวแล้วถุยน้ำลายลงที่ข้างเท้าเขา มองเขาด้วยสายตาดูแคลน
แววตานั้น ราวกับ…กำลังมองดูคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง!
หมัดหลิวอวิ๋นเซียวกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในหัวมีเสียงดังสนั่นราวกับมีสายฟ้านับไม่ถ้วนผ่าอยู่ในหัวเขา ทำให้สตินึกคิดของเขาหายไปทันที!
เขาถูกดูหมิ่น!
แถมยังเป็นสัตว์ว
