นั่งเล่น ร่างของเฟิงหรูชิงเอนพิงอยู่บนเก้าอี้หิน ท่าทางนางเกียจคร้าน ปล่อยให้แสงอาทิตย์อ่อนยามเย็นสาดส่องลงบนชุดกระโปรงแดงของนางที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ ดูเหมือนว่าเก้าอี้หินนี่จะเล็กไปเสียหน่อย ไม่สามารถรองรับก้นของนางทั้งก้นได้ อีกครึ่งก้นที่เหลือล้นออกมานอกเก้าอี้“ดูเหมือน การลดน้ำหนักจะเป็นหนทางที่ยาวนานจริงๆ…”เฟิงหรูชิงถอนหายใจเบาๆตอนนี้นางผอมลงไปไม่น้อย แต่หากจะผอมสมส่วนยังต้องใช้เวลาอีกเยอะ“เอ๋าว์วู!”ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องคำรามดังมาจากนอกศาลาเสียงนี้แฝงด้วยความน้อยใจเสียเต็มประดา ดูเหมือนจะมีเสียงสะอื้นด้วยเฟิงหรูชิงหันหน้ามองไป ก็เห็นหมาป่าสีขาวตัวงามพุ่งเข้าใส่นางด้วยความเร็ว ร้องกระซิกๆ อยู่ในอ้อมอกนางใช่แล้ว!รูปร่างของเฟิงหรูชิงในตอนนี้ สามารถกอดหมาป่าสีขาวเอาไว้ในอ้อมอกได้เฟิงหรูชิงชะงักไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็แย้มยิ้มหวานออกมาเอ่ยปลอบตัวเองในใจอาจเป็นเพราะหมาป่าสีขาวยังไม่โต รูปร่าง…ค่อนข้างเล็ก ดังนั้นนางเลยสามารถกอดมันไว้ได้ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!“หมาป่าน้อย มีคนรังแกเจ้าใช่หรือไม่?” เฟิงหรูชิงหลุบตาลงมองหมาป่าสีขาวที่กำลังร้องไห้ ขมวดคิ้วเอ่ยถามหมาป่าสีขาวสะอึกสะอื้นพยักหน้าอิ๋ง อิ๋ง อิ๋งเจ้าแก่ชั่วนั่นไม่เพียงแต่คิดจะแย่งเทียนหลิงกั่วมัน ยัง…ไม่ยอมให้มันตีเขาด้วย…รังแกหมาป่าเกินไปแล้ว!เฟิงหรูชิงหน้ามืดลงพลัน “หลิวอวิ๋นเซียวตาแก่นั่นรังแกเจ้าห
