เจ้าปิดปากเจ้าไม่ได้ยินหรือ?”หลิวอวิ๋นเซียวโมโหตบหลิวเฝ่ยไปอีกที ใบหน้าสูงอายุดุร้าย นัยน์ตามีแต่ความเกรี้ยวกราด“เจ้าคิดว่าสำหรับท่านผู้นั้นแล้วตระกูลหลิวเป็นอะไรได้งั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่เหล่านั้นดูแลเข้มงวด ไม่อนุญาตให้พวกเขายื่นมือยุ่งเกี่ยวบุญคุณความแค้นใดๆ ทางโลก เขาคงลงมือเองไปนานแล้ว พวกเราตระกูลหลิวก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น ถูกทิ้งได้ทุกเมื่อ เขาสามารถเลือกหมากตัวใหม่ได้ทุกเมื่อ!”เพียงแต่เพราะความสัมพันธ์กับหลิวหรงและเพราะเขาที่ช่วยเขาผู้นั้นมานานหลายปี…หมากตัวนี้จึงยังไม่ถูกทิ้งชั่วคราว!หลิวเฝ่ยยิ้มเย็นเขาปาดเลือดที่มุมปาก แววตาประชดประชันมองไปยังหลิวอวิ๋นเซียว “ท่านพ่อ ท่านก็ยังขี้ขลาดเกินไป หากข้าเป็นท่าน ด้วยพลังของหลิงอู่ไม่จำเป็นจะต้องอดทนอดกลั้นถึงเพียงนี้ ข้าจะ…ฆ่าสัตว์วิเศษพวกนั้นไปนานแล้ว!”สีหน้าหลิวอวิ๋นเซียวเปลี่ยนไป ชี้นิ้วไปที่หลิวเฝ่ยด้วยความโกรธ “เจ้า…”ไม่รอให้หลิวอวิ๋นเซียวได้เอ่ยคำด่า หลิวเฝ่ยก็หันหลังเดินออกจากจวนไปไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิดมองร่างหลิวเฝ่ยจนลับสายตา หลิวอวิ๋นเซียวยืนอยู่ข้างหลุม นัยน์ตาสูงอายุเต็มไปด้วยความโศกเศร้า“ข้าทำเช่นนี้เพื่อใครกัน? ไม่ใช่เพื่อตระกูลหลิวหรอกหรือ? ข้าขี้ขลาดแล้วอย่างไร อย่างน้อยข้าก็ทำให้ตระกูลหลิวมีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้!”แต่เจ้าลูกชายคนนี้ ไม่เคยเข้าใจความเจ็บปวดภายในใจเขาเลย……จวนองค์หญิงอันดับหนึ่งในศาลา
