หมากตัวนี้จึงยังไม่ถูกทิ้งชั่วคราว!
หลิวเฝ่ยยิ้มเย็น
เขาปาดเลือดที่มุมปาก แววตาประชดประชันมองไปยังหลิวอวิ๋นเซียว “ท่านพ่อ ท่านก็ยังขี้ขลาดเกินไป หากข้าเป็นท่าน ด้วยพลังของหลิงอู่ไม่จำเป็นจะต้องอดทนอดกลั้นถึงเพียงนี้ ข้าจะ…ฆ่าสัตว์วิเศษพวกนั้นไปนานแล้ว!”
สีหน้าหลิวอวิ๋นเซียวเปลี่ยนไป ชี้นิ้วไปที่หลิวเฝ่ยด้วยความโกรธ “เจ้า…”
ไม่รอให้หลิวอวิ๋นเซียวได้เอ่ยคำด่า หลิวเฝ่ยก็หันหลังเดินออกจากจวนไปไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด
มองร่างหลิวเฝ่ยจนลับสายตา หลิวอวิ๋นเซียวยืนอยู่ข้างหลุม นัยน์ตาสูงอายุเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“ข้าทำเช่นนี้เพื่อใครกัน? ไม่ใช่เพื่อตระกูลหลิวหรอกหรือ? ข้าขี้ขลาดแล้วอย่างไร อย่างน้อยข้าก็ทำให้ตระกูลหลิวมีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้!”
แต่เจ้าลูกชายคนนี้ ไม่เคยเข้าใจความเจ็บปวดภายในใจเขาเลย…
…
จวนองค์หญิงอันดับหนึ่ง
ในศาลานั่งเล่น ร่างของเฟิงหรูชิงเอนพิงอยู่บนเก้าอี้หิน ท่าทางนางเกียจคร้าน ปล่อยให้แสงอาทิตย์อ่อนยามเย็นสาดส่องลงบนชุดกระโปรงแดงของนาง
ที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ ดูเหมือนว่าเก้าอี้หินนี่จะเล็กไปเสียหน่อย ไม่สามารถรองรับก้นของนางทั้งก้นได้ อีกครึ่งก้นที่เหลือล้นออกมานอกเก้าอี้
“ดูเหมือน การลดน้ำหนักจะเป็นหนทางที่ยาวนานจริงๆ…”
เฟิงหรูชิงถอนหายใจเบาๆ
ตอนนี้นางผอมลงไปไม่น้อย แต่หากจะผอมสมส่วนยังต้องใช้เวลาอีกเยอะ
“เอ๋าว์วู!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องคำรามดังมาจากนอกศาลา
