เสียงนี้แฝงด้วยความน้อยใจเสียเต็มประดา ดูเหมือนจะมีเสียงสะอื้นด้วย
เฟิงหรูชิงหันหน้ามองไป ก็เห็นหมาป่าสีขาวตัวงามพุ่งเข้าใส่นางด้วยความเร็ว ร้องกระซิกๆ อยู่ในอ้อมอกนาง
ใช่แล้ว!
รูปร่างของเฟิงหรูชิงในตอนนี้ สามารถกอดหมาป่าสีขาวเอาไว้ในอ้อมอกได้
เฟิงหรูชิงชะงักไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็แย้มยิ้มหวานออกมาเอ่ยปลอบตัวเองในใจ
อาจเป็นเพราะหมาป่าสีขาวยังไม่โต รูปร่าง…ค่อนข้างเล็ก ดังนั้นนางเลยสามารถกอดมันไว้ได้
ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!
“หมาป่าน้อย มีคนรังแกเจ้าใช่หรือไม่?” เฟิงหรูชิงหลุบตาลงมองหมาป่าสีขาวที่กำลังร้องไห้ ขมวดคิ้วเอ่ยถาม
หมาป่าสีขาวสะอึกสะอื้นพยักหน้า
อิ๋ง อิ๋ง อิ๋ง
เจ้าแก่ชั่วนั่นไม่เพียงแต่คิดจะแย่งเทียนหลิงกั่วมัน ยัง…ไม่ยอมให้มันตีเขาด้วย…
รังแกหมาป่าเกินไปแล้ว!
เฟิงหรูชิงหน้ามืดลงพลัน “หลิวอวิ๋นเซียวตาแก่นั่นรังแกเจ้าหรือ?”
หมาป่าสีขาวพยักหน้าอีกครั้ง
นาทีนั้นเฟิงหรูชิงผุดลุกขึ้นยืน นางลืมกอดหมาป่าสีขาวจนมันตกลงไปอยู่ที่พื้น เจ็บจนมันต้องร้อง เอ๋าว์วู ออกมา
…………………..
