โดยป่าหมาสีขาวกำลังงีบพักอยู่ ที่ข้างเท้าของพวกมันมีหีบสีดำกองอยู่จำนวนไม่น้อยหลังจากเข้ามาในสวน สิ่งที่หลิวอวิ๋นเซียวเห็นเป็นอันดับแรกคือบรรดาหีบสีดำที่ว่างเปล่าวินาทีนั้นใจของเขาเต้นระส่ำแม้แต่หายใจยังลำบาก ราวกับว่าจะหายใจไม่ออกสีหน้าเขียวคล้ำยาวิเศษพวกนี้…ยาวิเศษพวกนี้เก็บสะสมอดออมมากว่าสิบปีเพื่อเอาไว้ให้อวี่เอ๋อร์!ตอนนี้กลับหมดไม่มีเหลือแล้ว หมดไม่มีเหลือ!หลิวอวิ๋นเซียวรู้สึกแค่เพียงภาพตรงหน้าดำมืดสนิท หากไม่ได้ทหารอารักขามาประครองร่างเขาไว้ได้ทัน เขาคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว“อ๊าก!”หลิวเฝ่ยร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด ยาวิเศษพวกนั้นแม้แต่ตัวเขายังไม่เคยได้กิน ทั้งหมดก็เพื่อเหลือเอาไว้ให้อวี่เอ๋อร์! ตอนนี้กลับถูกสัตว์วิเศษพวกนี้กินจนหมดแล้ว!ไม่เหลือแม้แต่อันเดียว!ยาวิเศษของเขา!“เอ๋าว์!”หมาป่าสีขาวร้องด้วยความไม่พอใจ มันแววตาไม่แยแสของมันมองไปที่มนุษย์ท่าท่างคุ้มคลั่งสองคนนั้นก็แค่กินยาวิเศษของพวกเขาไปนิดหน่อยเอง? ทำราวกับว่ามันไปฉุดคนรักของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น จำเป็นต้องขนาดนี้หรือ?“โห่ว” หมีปฐพีครามเสียงต่ำคนพวกนั้นเป็นอะไร คงจะไม่ได้…เป็นบ้าหรอกนะ?เช่นนั้นมันควรจะหาที่หลบก่อนหรือไม่?นายท่านไม่อยู่ มันกลัว…“ท่านพ่อ ข้าจะฆ่าสัตว์วิเศษพวกนี้ อ๊าก ข้าจะฆ่าพวกมัน!” หลิวเฝ่ยบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์ เลือดขึ้นหน้าจ้องมองเหล่าสัตว์วิเศษด้วยความโกรธแค้นโดยเฉพาะ…หมาป่าสีขาวที่มีมิงค์ไฟสีม่วงกำลังน
