วดให้มันอยู่ตัวนั้น“หยุดนะ!” หลิวอวิ๋นเซียวร้องตะโกนเกรี้ยวกราด ยื่นมือไปขวางหลิวเฝ่ยเอาไว้ “ที่นี่นอกจากข้าแล้ว ยังมีใครสู้สัตว์วิเศษเหล่านั้นได้อีก? ถ้าเจ้าอยากรนหาที่ตายก็อย่าทำให้ตระกูลหลิวต้องพลอยเหนื่อยไปด้วย!”หลิวเฝ่ยเก็บมือลงด้วยความโกรธแค้น เพียงแต่มุมปากของเขามีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏอยู่ แววตาที่มองไปยังหมาป่าสีขาวเหมือนกับกำลังมองหมาป่าที่ตายแล้วยาวิเศษคือชีวิตของท่านพ่อพวกมันกลับกินยาวิเศษเข้าไป แม้ท่านพ่อจะขี้ขลาดเพียงใดก็ไม่มีทางปล่อยสัตว์วิเศษพวกนี้ไปแน่แม้ว่า…จะต้องเผชิญกับหลิงอู่ถึงสามคนพร้อมกัน! เขาก็จะไม่ยอมถอย!ภายใต้สายตาของหลิวเฝ่ย หลิวอวิ๋นเซียวกำลังเดินไปทางหมาป่าสีขาว“เอ๋าว์” หมาป่าสีขาวหรี่ตาอะไร คิดจะสู้หรือ?หลิวอวิ๋นเซียวหยุดฝีเท้าลง ใบหน้าสูงอายุของเขาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม “ท่าน…พี่ชายหมาป่าท่านนี้ เมื่อครู่ได้ทานอิ่มดีหรือไม่ ต้องการ…อยู่ต่อเพื่อทานมื้อเย็นด้วยหรือไม่?”รอยยิ้มเย็นชาของหลิวเฝ่ยไม่ทันได้เก็บกลับแข็งค้างอยู่อย่างนั้น เขามองแผ่นหลังที่โน้มลงของหลิวอวิ๋นเซียวตาโตอ้าปากค้าง“ท่านพ่อ ท่าน…”หลิวอวิ๋นเซียวหันกลับมาถลึงตาใส่เขา “ไม่อยากตายก็หุบปากไปซะ!”ให้เขาไปเผชิญหน้ากับหลิงอู่สามคนหรือ? ฝันไปเถอะ! หากเขามีความกล้าเช่นนั้น วันนี้คงจะไม่เก็บเอาความโกรธกลับมาหรอก!“พี่ชายหมาป่า…” หลิวอวิ๋นเซียวยิ้มสว่างไสว“เอ๋าว์!”หมาป่าสีขาวคำรามด้วยความโกรธ ขัดเสียงของ
