ไม่ได้ทหารอารักขามาประครองร่างเขาไว้ได้ทัน เขาคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว
“อ๊าก!”
หลิวเฝ่ยร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด ยาวิเศษพวกนั้นแม้แต่ตัวเขายังไม่เคยได้กิน ทั้งหมดก็เพื่อเหลือเอาไว้ให้อวี่เอ๋อร์! ตอนนี้กลับถูกสัตว์วิเศษพวกนี้กินจนหมดแล้ว!
ไม่เหลือแม้แต่อันเดียว!
ยาวิเศษของเขา!
“เอ๋าว์!”
หมาป่าสีขาวร้องด้วยความไม่พอใจ มันแววตาไม่แยแสของมันมองไปที่มนุษย์ท่าท่างคุ้มคลั่งสองคนนั้น
ก็แค่กินยาวิเศษของพวกเขาไปนิดหน่อยเอง? ทำราวกับว่ามันไปฉุดคนรักของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น จำเป็นต้องขนาดนี้หรือ?
“โห่ว” หมีปฐพีครามเสียงต่ำ
คนพวกนั้นเป็นอะไร คงจะไม่ได้…เป็นบ้าหรอกนะ?
เช่นนั้นมันควรจะหาที่หลบก่อนหรือไม่?
นายท่านไม่อยู่ มันกลัว…
“ท่านพ่อ ข้าจะฆ่าสัตว์วิเศษพวกนี้ อ๊าก ข้าจะฆ่าพวกมัน!” หลิวเฝ่ยบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์ เลือดขึ้นหน้าจ้องมองเหล่าสัตว์วิเศษด้วยความโกรธแค้น
โดยเฉพาะ…หมาป่าสีขาวที่มีมิงค์ไฟสีม่วงกำลังนวดให้มันอยู่ตัวนั้น
“หยุดนะ!” หลิวอวิ๋นเซียวร้องตะโกนเกรี้ยวกราด ยื่นมือไปขวางหลิวเฝ่ยเอาไว้ “ที่นี่นอกจากข้าแล้ว ยังมีใครสู้สัตว์วิเศษเหล่านั้นได้อีก? ถ้าเจ้าอยากรนหาที่ตายก็อย่าทำให้ตระกูลหลิวต้องพลอยเหนื่อยไปด้วย!”
หลิวเฝ่ยเก็บมือลงด้วยความโกรธแค้น เพียงแต่มุมปากของเขามีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏอยู่ แววตาที่มองไปยังหมาป่าสีขาวเหมือนกับกำลังมองหมาป่าที่ตายแล้ว
ยาวิเศษคือชีวิตของท่านพ่อพวกมันกลับกินยาวิเศ
