ษเข้าไป แม้ท่านพ่อจะขี้ขลาดเพียงใดก็ไม่มีทางปล่อยสัตว์วิเศษพวกนี้ไปแน่
แม้ว่า…จะต้องเผชิญกับหลิงอู่ถึงสามคนพร้อมกัน! เขาก็จะไม่ยอมถอย!
ภายใต้สายตาของหลิวเฝ่ย หลิวอวิ๋นเซียวกำลังเดินไปทางหมาป่าสีขาว
“เอ๋าว์” หมาป่าสีขาวหรี่ตา
อะไร คิดจะสู้หรือ?
หลิวอวิ๋นเซียวหยุดฝีเท้าลง ใบหน้าสูงอายุของเขาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม “ท่าน…พี่ชายหมาป่าท่านนี้ เมื่อครู่ได้ทานอิ่มดีหรือไม่ ต้องการ…อยู่ต่อเพื่อทานมื้อเย็นด้วยหรือไม่?”
รอยยิ้มเย็นชาของหลิวเฝ่ยไม่ทันได้เก็บกลับแข็งค้างอยู่อย่างนั้น เขามองแผ่นหลังที่โน้มลงของหลิวอวิ๋นเซียวตาโตอ้าปากค้าง
“ท่านพ่อ ท่าน…”
หลิวอวิ๋นเซียวหันกลับมาถลึงตาใส่เขา “ไม่อยากตายก็หุบปากไปซะ!”
ให้เขาไปเผชิญหน้ากับหลิงอู่สามคนหรือ? ฝันไปเถอะ! หากเขามีความกล้าเช่นนั้น วันนี้คงจะไม่เก็บเอาความโกรธกลับมาหรอก!
“พี่ชายหมาป่า…” หลิวอวิ๋นเซียวยิ้มสว่างไสว
“เอ๋าว์!”
หมาป่าสีขาวคำรามด้วยความโกรธ ขัดเสียงของหลิวอวิ๋นเซียว
เจ้าแก่ชั่วนี่เรียกใครพี่ชาย? เขาเพิ่งจะเป็นเด็กน้อยอายุเพียงสองปีเท่านั้น!
หมีปฐพีที่อยู่ข้างๆ อธิบายต่อ “โห่ว!”
พี่ชายหมาป่า เขาจะต้องรู้แน่ว่าท่านแอบซ่อนเทียนหลิงกั่วสองลูกไว้ในก้นของท่าน ก็เลยเชิญชวนให้ท่านทาน เตรียมวางยาพิษท่านจะได้ง่ายต่อการลงมือแย่งเทียนหลิงกั่ว
เจ้าแก่ชั่วนี่ชั่วร้ายยิ่งนัก
……………………………..
