ง ก้มหน้าคอตก ความโกรธทั้งหมดหายไปทันที
“ท่านแม่” ชิงหานเงยใบหน้าเล็กอมชมพูขึ้น “จักรพรรดิที่เก้าหายตัวไป”
“หายตัวไป?”
“อื้อ” ชิงหานยกมือขึ้นลูบศีรษะ “ที่จริง ข้าไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับจักรพรรดิที่เก้า รู้แค่เพียงว่าตอนนั้นข้ากับฝูเฉินยังเล็กจำความยังไม่ได้ แต่จักรพรรดิที่เก้ารดน้ำให้พวกเราทุกวัน แล้วยังพูดคุยเป็นเพื่อนพวกเรา…”
“แต่วันนั้นจักรพรรดิที่เก้ารีบร้อนมาที่สวนยา พระองค์รับสั่งว่าเกิดเรื่องกับคนรักของพระองค์ พระองค์ต้องไปจากพรรคเภสัชเทพ แล้วให้ประมุขในอดีตต้องเลี้ยงดูข้ากับฝูเฉิน หลังจากนั้นพระองค์ก็จากไปไม่เคยกลับมาอีกเลย…”
ความทรงจำของพวกเขาเกี่ยวกับจักรพรรดิที่เก้ามีเพียงเท่านี้
เสียดายตอนนั้นพวกเขายังเล็กเกินไปไม่มีสติปัญญาทำไรนัก จำหน้าตาของพระองค์ไม่ได้ สัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายของพระองค์
ที่ได้ยินเพียงอย่างเดียวก็คือ คำพูดที่พระองค์พูดให้พวกเขาฟังทั้งวันทั้งคืน…
“แล้ว…” เฟิงหรูชิงลูบปลายคาง “จักรพรรดิที่เก้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“ข้าไม่รู้นี่”
ไม่มีผู้ใดรู้เพศของจักรพรรดิที่เก้า…
น่าเกลียดหรือรูปงามก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
“ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถามสุดท้าย” เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มมองเด็กน้อยทั้งสองที่นางกอดไว้ “พวกเจ้าทั้งสอง…คือยาวิเศษ?”
ว้า!
ฝูเฉินตกใจจนกระโดดออกจากอ้อมกอดของหญิงสาว เขาเห็นชิงหานกำลังจะอ้าปากพูดต่อก็รีบปิดปากเล็กของนางไว้ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมให้นางพูด
“ชิงห
