งขมวดคิ้วเล็กน่ารักท่าทางลำบากใจ “ข้ากับท่านพี่ฝูเฉิน…ไม่เคยออกจากพรรคเภสัชเทพ ต่อยตี…ไม่เป็น…”
นางไม่เคยสู้กับใครนี่ จะสู้ชนะคนพวกนั้นได้หรือไม่ นางก็ไม่รู้เหมือนกัน…
เฟิงหรูชิงหน้าถมึงทึง “เช่นนั้นเจ้าพูดมามันจะมีประโยชน์อะไร”
“แต่ข้าโหดร้ายมากนะ กัดคนได้ พวกเขาจะต้องกลัวข้า” ชิงหานทำแก้มป่องเอ่ยด้วยความโมโห
แม่ผู้เลี้ยงดูกำลังดูถูกนาง เมื่อก่อนอยู่พรรคเภสัชเทพ คนพวกนั้น…กลัวนางกับฝูเฉินมากแท้ๆ
“ชิงหาน” เฟิงหรูชิงลูบศีรษะของชิงหาน เอ่ยคำสอนที่ออกมาจากใจ “พวกเจ้าไม่ได้ออกไปหลายปี ไม่รู้ว่าคนข้างนอกน่ะ…กัดคนเก่งยิ่งกว่า จับได้ก็กัด เหมือนหมาบ้าอย่างไรอย่างนั้น”
อย่างเช่น…คู่หลิ่วอวี้เฉิน? แล้วก็เฟิงหรูซวงสองแม่ลูก?
“อย่างนั้นหรือ?” ชิงหานนิ่งค้างไป
มนุษย์ในตอนนี้โหดร้ายขนาดนี้เลยหรือ? โหดร้ายยิ่งกว่านางอีกหรือ?
ชิงหานหน้านิ่วคิ้วขมวดก้มหน้าลง เพียงช่วงเวลาสั้นๆ นางก็เงยหน้าอมชมพูขึ้นมา
“เช่นนั้น…เช่นนั้นชิงหานจะปล่อยท่านพี่ฝูเฉินไปกัดพวกเขา”
ฝูเฉินที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวโดนเต็มเป้า “…”
เขาเป็นหมาเหรอ?
เมื่อเห็นว่าสีหน้าฝูเฉินถมึงทึงขึ้นเรื่อยๆ เฟิงหรูชิงก็กระแอมไอขึ้น ขัดเสียงน่ารักไร้เดียงสาของชิงหาน แล้วเบนสายตาไปทางฝูเฉิน “พิษของเสด็จพ่อข้า มีวิธีใดแก้ได้บ้าง?”
ฝูเฉินกวาดตามองเฟิงหรูชิง “ข้าให้ตำรายาวิเศษเจ้าไป เจ้าจดจำเนื้อหาข้างในหมดหรือยัง? กลับไปเปิดดู ในนั้นก็มี”
“…” เฟิงหรูช
