ตอนที่ 177 ลงโทษ (2)
“ท่านพี่ เสด็จพ่อไม่มีทางอนุญาตให้ท่านทำเช่นนี้!” ร่างงามของเฟิงหรูซวงสั่นสะท้าน แต่ก็ยังต่อต้านอย่างไร้เรี่ยวแรง
แม้ในใจนางจะรู้ดีว่า การต่อต้านเช่นนี้ไม่มีประโยชน์อันใด
“เจ้าคิดว่า เสด็จพ่อจะฟังข้าหรือฟังเจ้า?” นิ้วมือเฟิงหรูชิงลูบที่ปลายคางแววตาของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อย่าว่าแต่ส่งเจ้าไปค่ายทหารเลย ต่อให้ข้าหาขอทานมาแต่งกับเจ้า เสด็จพ่อก็ไม่มีทางปฏิเสธข้า”
“…”
วินาทีนั้น ใจของเฟิงหรูซวงถูกบีบจนไร้ซึ่งความหวัง
ตาโตของนางมีน้ำตาเอ่อคลอเสียงสั่น “ท่านก็รู้ดี ข้าไม่มีทางพูดเช่นนั้นออกไป”
หมาป่าสีขาวตัวนั้นนางเป็นคนยกให้เฟิงหรูชิง บวกกับสัตว์วิเศษอื่นๆ นางก็เคยเห็นที่ประตูเมือง นางโง่หรือปัญญาอ่อนกันถึงจะพูดคำพูดโง่เง่าเช่นนั้นออกไป?
เฟิงหรูชิงยักไหล่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ “ข้าไม่รู้นี่ ข้ารู้แค่ว่า น้าสะใภ้ของเจ้าจะต้องไม่ใส่ร้ายเจ้าแน่”
นางรู้ดี เฟิงหรูซวงไม่ได้โง่เขลาเช่นนั้น แต่ทว่า…นี่ไม่ได้แปลว่านางจะไม่ส่งเฟิงหรูซวงไป
ใครใช้ให้นางคิดปีนขึ้นเตียงกั๋วซือเล่า?
ส่งนางไปสักระยะนางจะได้ไม่ต้องอยู่รกหูรกตาในวังหลวง
ส่วนหลังจากนั้น…ใครจะรู้ว่าในวังหลวงจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรอีก?
เฟิงหรูซวงขยับปาก นางอ้าปากอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเดิม
เพราะนางรู้ดี
เฟิงหรูชิงจงใจ นางก็แค่หาโอกาสไล่นางออกไปจะได้ครอบครองเสด็จพ่อเพียงคนเดียว!
เฟิงหรูชิงกวาดสายตาไปหยุดอ
