“ส่วนหลิวซื่อ…” เฟิงหรูชิงปรายตามองหลิวซื่อที่ก้มหน้า “โบยหนึ่งร้อยไม้แล้วไล่ออกจากวัง หลังจากนี้ห้ามก้าวเข้าวังมาแม้แต่ก้าวเดียว”
หลิวซื่อมุมปากกระตุก แต่หลิวอวิ๋นเซียวยอมแพ้แล้วนางก็ยิ่งไม่กล้าท้าทาย
“แล้วก็เจ้า…” เฟิงหรูชิงหันไปที่หลิวอวิ๋นเซียว
นางยังไม่ลืมที่หลิวซื่อกล้าว่างท่าหยิ่งผยองเช่นนี้ สาเหตุทั้งหมดก็มาจากหลิวอวิ๋นเซียว
นี่คือตัวการใหญ่!
หลิวอวิ๋นเซียวที่เดิมหน้าตาอึดอัดอยู่แล้ว หลังจากได้ยินเสียงเฟิงหรูชิง ไฟโกรธแค้นในใจก็ลุกขึ้นมาอีก แต่เขาก็กดมันเอาไว้ในที่สุด
“องค์หญิง นี่เป็นการเข้าใจผิด กระหม่อม…”
“ข้าไม่สนใจว่าเข้าใจผิดหรือไม่ วันนี้พวกท่านทำให้ข้าและสัตว์วิเศษของข้าต้องเสียขวัญ ไม่จ่ายค่าทำขวัญเสียหน่อยมันก็ดูไม่สมเหตุสมผล เจ้าหมาป่าน้อย อีกเดี๋ยวเจ้ากับหมีหนึ่งกลับไปบ้านตระกูลหลิวกับท่านหลิวอวิ๋นเซียว ชอบอะไรก็เอากลับมาให้ข้า”
หลิวอวิ๋นเซียว “…”
เจ้าเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋นหรือเป็นโจรภูเขากันแน่?
มีใครเขารังแกกันแบบนี้บ้าง?
“ดูเหมือนท่านจะไม่ยินยอม ทหาร ไปเชิญเสด็จพ่อของข้า…”
คำสุดท้ายยังไม่ทันออกจากปาก หลิวอวิ๋นเซียวกัดฟันกรอด “สุดแล้วแต่องค์หญิง!”
เฟิงหรูชิงสมควรตายนัก!
ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องเอ่ยคำพูดร้ายอาจเช่นนี้ออกมา!
อึดอัดใจยิ่งนัก!
“แบบนี้สิถึงจะว่านอนสอนง่าย” เฟิงหรูชิงเผยยิ้มออกมาในที่สุด นางตีหัวหมาป่าสีขาวเบาๆ
“เจ้าอย่ามัวแต่คิดจะกินพวกยาวิเศ
