ษ เห็นอะไรเงินทองของมีค่าก็ขนเอากลับมาให้ข้า เข้าใจหรือยัง?”
ตระกูลหลิวพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ นอกจากวิธีลับแล้วต้องหนีไม่พ้นเรื่องยาวิเศษแน่
ดังนั้น…หากนางไม่ขนของตระกูลหลิวจนหมดบ้าน นางไม่ยอมแน่!
“…” ใบหน้าสูงวัยของหลิวอวิ๋นเซียวซีดเผือด
นางรู้ได้อย่างไรว่าตระกูลหลิวแอบซ่อนยาวิเศษไว้ไม่น้อย?
แต่ว่ายาวิเศษเหล่านั้น ตลอดหลายปีมานี้กว่าเขาจะได้มันมาจากท่านผู้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้หลิวอวี่ใช้ในวันหน้า
เรื่องนี้เขาทำอย่างลับๆ น่าจะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เหตุใดนางถึงได้รู้ชัดเช่นนี้ได้?
แต่ทว่า…คิดถึงสถานที่ที่แอบซ่อนยาวิเศษแล้วหลิวอวิ๋นเซียวถอนหายใจโอ่งอก
ที่นั่นเป็นที่ลับ ต่อให้พวกสัตว์วิเศษเหล่านี้ไปก็ไม่สามารถหาเจอ ส่วนเงินทองของมีค่าอื่น…ล้วนเป็นของนอกกายไม่มีก็ไม่เป็นไร อย่างไรของล้ำค่าเขาก็แอบซ่อนไว้เป็นอย่างดี
“ยังไม่รีบไปอีก!” เฟิงหรูชิงหน้าตาเย็นชาตวาดเสียงแข็ง
หลิวอวิ๋นเซียวคำนับ “เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา”
พูดจบหลิวอวิ๋นเซียวก็หันไปมองหลิวซื่อที่กอดหลิวอวี่ไม่ยอมปล่อย นัยน์ฉายแววเย็นชาสีหน้าไร้อารมณ์ “ไปเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
หลิวซื่อกัดฟันลุกขึ้นจากพื้น นางมองหลิวอวี่ที่ร้องไห้เสียงดังแล้วก็ปวดใจ แต่สุดท้ายก็ต้องฝืนเบนหน้าหนีเดินตามหลิวอวิ๋นเซียวออกไป
รอจนหลิวอวิ๋นเซียวจากไป เฟิงหรูชิงให้ทหารองครักษ์คุมตัวเฟิงหรูซวงและหลิวอวี่ไป แล้วให้คนอื่นๆ แยกย้าย
ทั้งสวนดอ
