่อครู่นี้เป็นการเข้าใจผิด กระหม่อมตระกูลหลิวจงรักภักดีต่อฝ่าบาทตลอดมา บุตรสาวของกระหม่อมเป็นถึงกุ้ยเฟยของฝ่าบาท กระหม่อมจะคิดชิงบัลลังก์เพื่ออะไร? องค์หญิงท่านเข้าใจกระหม่อมผิดทั้งหมด…”“เช่นนั้นเมื่อครู่ท่านคิดจะตีข้า?” เฟิงหรูชิงขยับเข้าใกล้หลิวอวิ๋นเซียว น้ำเสียงข่มขู่อยู่หลายส่วนรอยยิ้มของหลิวอวิ๋นเซียวแข็งยิ่งกว่าเก่า เขาเกือบจะอดไม่ไหวจริงๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือนี่?“ท่านเป็นองค์หญิงผู้งามสง่าแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น ให้กระหม่อมกล้ากว่านี้ร้อยเท่า กระหม่อมก็มิกล้ารังแกองค์หญิง”หากไม่มีแม่ทัพเฒ่าหรือสุดท้ายแล้วหลิวอวิ๋นเซียวยั้งมือตัวเองไม่อยู่ละก็อย่างไรเสีย…ตาแก่นั่นก็สำเร็จถึงระดับหลิงอู่แล้วเขายังไม่บ้าถึงขนาดที่จะสู้กับหลิงอู่สองคนด้วยตัวคนเดียว…“หลิวอวิ๋นเซียว เจ้าแก่กล้าดีนัก!” แม่ทัพผู้เฒ่าน่าหลานไม่สนใจว่าเข้าใจผิดหรือไม่เข้าผิด เขาโกรธมาก เอ่ยขึ้นเสียงเย็น “ในวังหลวงยังกล้าดูหมิ่นชิงเอ๋อร์ วันนี้พวกเจ้าหลิวซื่อและคนอื่นๆ ใครก็อย่าหวังจะได้ออกไป!”เหงื่อของหลิวอวิ๋นเซียวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่กล้าเสียเวลาอยู่ในวังหลวงต่อ หากดึงฝ่าบาทมาด้วย เกรงว่าเขาจะออกจากที่นี่ไม่ได้แล้วจริงๆ“ท่านแม่ทัพเฒ่า ข้าก็บอกแล้วว่าทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด หากรู้แต่แรกว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้สำคัญต่อองค์หญิง ข้าย่อมมิกล้าทำเช่นนี้แน่”พูดสักกี่ครั้งก็ยังเป็นประโยคนี้ หลิวอวิ๋นเซียวยืนยันว่ามันคือการเข้า
