ใจผิด จะไม่ยอมรับว่าจงใจทำเด็ดขาด!“ท่านพูดว่านี่คือการเข้าใจผิด แต่ที่หลิวฮูหยินพูดจากปากเองทั้งหมด บรรดาสัตว์วิเศษของข้ากลับเป็นของเฟิงหรูซวง แถมยังเรื่องที่บีบข้าให้มอบสัตว์วิเศษให้อีก ไม่ทราบว่านี่ก็เข้าใจผิดหรือไม่?”ในหน้าสูงวัยของหลิวอวิ๋นเซียวเคร่งขรึมขึ้นทันใด แววตาคมเฉียบกวาดมองไปทางเฟิงหรูซวงและหลิวซื่อที่อยู่ข้างหลังใบหน้าอมชมพูของเฟิงหรูซวงขาวซีด แววตาตื่นตะลึงมองไปยังเฟิงหรูชิงนางรู้ดีแท้ๆ ว่า…รู้ว่าตัวนางไม่มีทางพูดแบบนั้นออกไปแต่เหตุใด…เฟิงหรูชิงกลับจะลากนางลงน้ำด้วยให้ได้นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ“องค์หญิงรองกับหลิวซื่อทำผิด เช่นนั้นก็ให้องค์หญิงเป็นคนจัดการ กระหม่อมจะไม่พูดมาก”เดิมในตระกูลหลิวความสัมพันธ์ก็มิได้แน่นแฟ้นอะไรหลิวหรงกับเฟิงหรูซวงที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ อยู่ในวังหลวงมาได้จนถึงตอนนี้ เขาเองก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องปกป้องอะไรพวกนางมากนัก แล้วยิ่งผู้หญิงสองคนนี้ไม่ได้มีประโยชน์ใช้สอยอะไรมากนัก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านผู้นั้นปกป้องพวกนางไว้เขาคงละทิ้งสองคนนี้ไปนานแล้ว…“ท่านตา!” เฟิงหรูซวงกัดริมฝีปากเต็มแรงน้ำตาคลอจะไหลลงอยู่รอมร่อมองดูท่านตาของเฟิงหรูชิง ไม่ว่าเมื่อก่อนเฟิงหรูชิงจะทำร้ายจริงใจเขาแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็ยังปกป้องนางมาตลอดแล้วหันมองดูท่านตาของนาง…ต่างกันราวกับฟ้ากับดินนางไม่เข้าใจ เหตุใด…เฟิงหรูชิงจึงได้โชคดีเช่นนี้ มีคนมากมายคอยปกป้องนาง แต่นาง…ต้องพึ
