ยแพ้ (1)
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!” ใบหน้าสูงวัยของหลิวอวิ๋นเซียวเย็นยะเยือกดวงตาฉายแววแข็งกร้าว “ต่อให้ข้าเป็นเยี่ยงไรข้าก็ไม่มีทางทำเรื่องช่วงชิงบัลลังก์! วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ก็เพียงเพราะเห็นว่ามีคนมารังแกหลานชายของข้าก็เท่านั้น ไม่คิดว่าองค์หญิงจะรับสั่งเพ้อเจ้อใส่ร้ายข้า! เรื่องนี้ฝ่าบาทต้องอธิบายต่อข้า!”
แม่ทัพเฒ่าหรี่ตาลง
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในท้องพระโรง คนพวกนั้นก็บีบฝ่าบาทให้ฝ่าบาทให้คำอธิบาย ออกจากท้องพระโรงก็มีคนสร้างเรื่องอีก?
เห็นเขาแก่แล้วใช้การไม่ได้แล้วหรือ?
“อธิบาย? ท่านกลับมาแล้วท่านได้อธิบายกับตระกูลน่าหลานของข้าแน่ เด็กคนนี้บ้านท่านมักมารังแกไต้เอ๋อร์ของข้าบ่อยๆ ไม่ทราบว่าผู้นำตระกูลหลิวอยากจะอธิบายกับข้าอย่างไร!”
แม่ทัพเฒ่าสีหน้าเรียบนิ่งท่าทางเย็นชาและเฉียบคม เหมือนกับตัวเขาเองในหลายปีก่อนเทพสงครามที่ยืนตระหง่าอยู่ในสนามรบอันตรายและเยือกเย็น
หลิวอวิ๋นเซียวตกอยู่ในภวังค์
ไหนว่าตาแก่นี่ป่วยจนเดินยังลำบากต้องอาศัยไม้เท้ามิใช่หรือ? ไม้เท้าเขาล่ะ?
อย่าว่าแต่ไม้เท้าเลย แค่เห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของตาแก่นี่ก็ไม่เหมือนคนป่วยหนักแต่อย่างใด ยังทรงพลังเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!” ใจหลิวอวิ๋นเซียวหนาวขึ้นมาเล็กน้อย พลังวิเศษแผ่ซ่านออกมามืดฟ้ามัวดิน ปกคลุมทั่วท้องฟ้า “หลิวอวี่เป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น ต่อให้เขาก่อความวุ่นวายมันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้? กลับกัน สัตว์วิเศษตัว
