นั้นขององค์หญิงทำร้ายหลิวอวี่ก่อน นางยังลงไม้ลงมือกับลูกสะใภ้ข้าด้วย! หากวันนี้ ไม่มีคำอธิบายก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!”
แม่ทัพเฒ่าสบถเสียง หึ๊ “ข้าก็จะดูว่าใครกล้าแตะนางแม้แต่ปลายเล็บ!”
ปึ้ง!
พายุคลั่งพลังความแข็งแกร่งของแม่ทัพเฒ่าไม่ได้ถูกกดเอาไว้อีกต่อไป ระเบิดออกมาทำลายต้นไม้โดยรอบพังพินาศหมดสิ้น
“ท่าน…”
ท่ามกลางพายุคลั่งนี้ร่างของหลิวอวิ๋นเซียวแข็งทื่อ ตาของเขาเบิกโตจ้องมองแม่ทัพเฒ่าราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
“ท่าน…ท่านก็สำเร็จถึงหลิงอู่แล้ว?”
พูดจบเสียงของเขาสูงขึ้นสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด
อายุเท่าพวกเขาแล้ว นึกว่าการพัฒนาระดับความสามารถตัวเองจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มากแล้ว นอกเสียจากจะเจอกับโอกาสอะไรบางอย่าง จึงจะสามารถก้าวข้ามไปอีกขั้น…
หากเขาไม่มีคนช่วย อย่าว่าแต่หลิงอู่เลยแค่ในระดับเจินอู่นี้ก็ยากจะก้าวต่อแล้ว
ทำไม…
เขาลำบากตรากตรำหลบซ่อนอยู่หลายปี หลบหลีกจากบรรดาสายตาในวังหลวง ถึงจะสำเร็จระดับหลิงอู่ได้อย่างยากเย็น
ตาแก่ตายยากนี่ อยู่ดีๆ ก็สำเร็จได้เสียอย่างนั้น?
หลิวอวิ๋นเซียวหายใจแรงใบหน้าสูงวัยซีดเผือด หมัดของเขากำแน่นพลังมหาศาลรอดออกมาจากหว่างนิ้วของเขา ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ระดับอู่หลิง?”
เฟิงหรูซวงวิ่งออกมาข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว เสียงของนางแสดงถึงความไม่อยากเชื่อ ดวงตา คู่งามสะท้อนความสิ้นหวัง
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…
ไม่ง่ายเลยกว่าที่ท่านตาของนางจะสำเร
