ตอนที่ 167 ผู้นำตระกูลหลิว (1)
หมีปฐพีชำเลืองมองหลิวอวี่ที่เย่อหยิ่ง แล้วหันไปคำรามเสียงต่ำใส่หมาป่าสีขาวข้างกาย
“โห่ว!”
พ่อบ้านหมาป่า ท่านรู้จักเจ้าสองคนตรงหน้านี้หรือ?
“เอ๋าว์”
ข้าเคยเจอผู้หญิงคนนั้นที่โรงค้าสัตว์วิเศษดูเหมือนว่า…นางกับโรงค้าสัตว์วิเศษน่ารังเกียจนั่นจะเป็นพวกเดียวกัน?
“โห่ว”
พ่อบ้านหมาป่า อย่างนั้นพวกเรากินพวกมันได้หรือไม่? พวกเรามีกันตั้งเยอะ ไม่กลัวมนุษย์แค่สองคนหรอก
“เอ๋าว์”
ไม่ได้ ไม่ได้ พวกมันเป็นประเภทเดียวกับนายท่าน พวกเราจะกินคนไม่ได้ ไม่เช่นนั้นนายท่านจะเข้าใจพวกเราผิดแล้วไม่ให้เทียนหลิงกั่วจะทำอย่างไรกัน?
“โห่ว”
แต่มนุษย์นั่นอยากจะจับท่านไป เป็นเพราะถูกใจเทียนหลิงกั่วที่ท่านแอบเก็บเอาไว้ก็เลยอยากจะแย่งชิงไปใช่หรือไม่?
หมาป่าสีขาวจากเดิมไม่ได้สนใจใยดีอะไรนัก แต่พอได้ยินที่เจ้าหมีปฐพีพูดก็โมโหจนขนลุกตั้ง
กล้ามาแย่งเทียนหลิงกั่วของข้าพ่อบ้านหมาป่าผู้สง่างามหรือ?
รนหาที่ตายนัก!
…
เฟิงหรูซวงตาโตอ้าปากค้างมองหมาป่ากับหมีคำรามใส่กันไปมา รู้สึกเหมือน…พวกมันกำลังสื่อสารกัน?
สื่อสารกันเพียงไม่นาน สายตาดูหมิ่นของหมาป่าสีขาวที่มองมาทางนางในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด
ราวกับว่า…นางแย่งเอาคู่ครองของมันมา
แต่สำหรับหมาป่าสีขาวแล้ว เทียนหลิงกั่วสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของหมาป่าของมันเสียอีก!
นายท่านตระหนี่ขนาดนั้น หลังจากมันขึ้นเป็นพ่อบ้าน ทุกวันก็ให้เทียนหลิงกั่วมันแค่สอง
