ผล ไม่ง่ายเลยกว่ามันจะเหลือเก็บไว้ได้น้อยนิด กะว่าครั้งหน้าหากทำผิดโดยไม่ทันระวังจะได้ไม่ต้องอดอาหาร
ผลสุดท้ายเจ้ามนุษย์น่ารังเกียจนี่คิดจะจับมันไปเป็นพาหนะก็ช่างมันแล้วนะ แต่นี่กลับคิดจะแตะต้องเทียนหลิงกั่ว!
“ก็แค่หมาป่าสีขาวตัวเดียว”
ไม่รอให้เฟิงหรูซวงได้อ้าปาก เสียงหัวเราะก็ดังมาจากด้านข้าง ภายในน้ำเสียงแฝงด้วยความเย่อหยิ่ง “ในเมื่ออวี่เอ๋อร์ชอบ องค์หญิงรอง ท่านก็ยกหมาป่าสีขาวนี่ให้อวี่เอ๋อร์สิ”
สีหน้าเฟิงหรูซวงแข็งกระด้าง นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสูงศักดิ์ที่ด้านหลัง
ใบหน้าหญิงสูงศักดิ์มีรอยยิ้มบางๆ ดูมีสง่าราศี สวมชุดผ้าไหมชั้นดีส่งเสริมให้นางดูสูงศักดิ์ขึ้นไปอีก
“ท่านมาได้อย่างไร?” เฟิงหรูซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตรงหน้านางคือน้าสะใภ้ของนางและเป็นยังแม่ของหลิวอวี่ หลิวซื่อ
เดิมทีท่านแม่ไม่อยู่ในสายตาเสด็จพ่อแต่เพราะมีเฟิงหรูชิงเป็นที่พึ่งพิง หลิวซื่อคนนี้ก็คอยประจบสอพลอ
แต่ว่า…
ตอนนี้ท่านแม่ต้องอาญาจากเสด็จพ่อถึงตอนนี้ก็ยังถูกกักบริเวณอยู่ จำต้องอาศัยตระกูลหลิวจึงจะสามารถรักษาตำแหน่งกุ้ยเฟยเอาไว้ได้ เป็นเหตุให้หลิวซื่อกล้าวางท่าหยิ่งยโสเช่นนี้ต่อหน้านาง!
หรือนี่จะเป็น…เสือตกอับก็อาจถูกสุนัขรังแก?
ริมฝีปากของเฟิงหรูซวงประดับด้วยรอยยิ้มเย็น รอยยิ้มนั้นมีแต่การถากถาง
“หากข้าไม่มาคงไม่รู้ว่าองค์หญิงตระหนี่เช่นนี้ แม้แต่หมาป่าสีขาวตัวเดียวยังมิอาจยกให้อวี่เอ๋อร์ได้”
หลิวซื่อยิ้มเพีย
