ื่องเฟิงหรูชิงนำเอาสัตว์วิเศษกลับมาจนเกิดเป็นเรื่องอึกกระทึกครึกโครม
อีกอย่างหลิวซื่อและหลิวอวี่ล้วนก็มีระดับพลังต่ำ ยิ่งไม่รู้ว่าหมาป่าตัวนั้นกับหมีปฐพีล้วนเป็นสัตว์วิเศษระดับสามทั้งสิ้น…
เฟิงหรูซวงยิ้มเหยียด ดวงตาแฝงด้วยแววอาฆาต “ท่านอยากได้หมาป่าสีขาว เช่นนั้นท่านก็เอามันไปตอนนี้เลยสิ”
ถ้ามันยินยอม…
หลิวซื่อดีใจเป็นอย่างยิ่ง “อวี่เอ๋อร์ ไปแม่จะพาเจ้าไปจูงพาหนะตัวนี้เอง องค์หญิงรองมีรับสั่งแล้ว เจ้าหมาป่าสีขาวตัวนี้ไม่กล้าขัดขืนหรอก”
…
ไม่ไกลกันนักหมาป่าสีขาวกับหมีปฐพีหันมองหน้ากัน
คนพวกนี้เหตุใดอยู่ดีๆ จึงทะเลาะกันเองได้?
แต่ไม่ว่าคนพวกนี้จะทะเลาะกันเองอย่างไรพวกมันก็รู้ความจริงข้อหนึ่ง นั่นก็คือ…คนพวกนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลย!
“โห่ว”
มองเห็นหญิงสูงศักดิ์คนนั้นจูงมือเด็กชายเดินมาทางพวกมัน หมีปฐพีก็คำรามต่ำอีกครั้ง
พ่อบ้านหมาป่าพวกเราต้องลงมือหรือไม่?
“เอ๋าว์”
หรือไม่…พวกเราให้โอกาสพวกเขาสักครั้ง? หากพวกเขายังเข้ามาใกล้อีกก้าวค่อยตะปบพวกเขาให้ตายเป็นอย่างไร?
อย่างไรเสียขอแค่ไม่กินมนุษย์ นายท่านน่าจะ…ไม่ลงโทษพวกเขากระมัง?
หลิวซื่อก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้าอีกก้าวได้สำเร็จ
หลิวอวี่ใช้น้ำเสียงเย่อหยิ่งหาใดเปรียบพูดขึ้น “ท่านแม่หมีตัวนั้นอ้วนเกินไปแล้ว เหมือนเฟิงหรูชิงเลย ข้าไม่ชอบอ้วนๆ ข้าชอบหมาป่าสีขาวตัวนั้น”
พวกอ้วนๆ น่ารังเกียจ ชีวิตเขาเกียจที่สุดก็พวกอ้วนๆ นี่แหละ!
“โห่ว!”
หมีปฐพีโมโ
