บแล้วจากไปทั้งตำหนักกระดิ่งทองเงียบลงมือของเฟิงเทียนอวี้ลูบใบหน้าหญิงสาวแผ่วเบา “ชิงเอ๋อร์ เดิมทีเรื่องนี้พ่อปิดบังเจ้ามาโดยตลอด แต่วันนี้เจ้าโตขึ้นแล้ว รู้ความแล้ว บางเรื่องก็สมควรให้เราเข้าใจไว้ มิเช่นนั้นพ่อกลัวว่าวันใดจะจากไปกะทันหัน เจ้าจะไม่ได้เตรียมตัว มัน…ไม่ดีต่อเจ้า…”น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนโยน นัยน์ตารักใคร่ ไม่มีความเย็นชาเคร่งขรึมเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าขุนนางนับร้อยเลยหัวใจของเฟิงหรูชิงราวถูกบีบ นัยน์ตานางสงบนิ่งและจริงจัง “หม่อมฉันไม่ให้พระองค์ไป!”นางเฟิงหรูชิงอยากจะช่วยคน ใครก็พรากไปไม่ได้!“ชิงเอ๋อร์” เฟิงเทียนอวี้ยิ้มขมขื่น “ร่างกายของพ่อ พ่อรู้ดีกว่าใคร วันนี้ได้เห็นเจ้ารับมือเผชิญหน้ากับขุนนางนับร้อยได้อย่างง่ายดาย วันหน้าหากพ่อฝากแคว้นนี้ไว้กับเจ้าจริงๆ เชื่อว่าเจ้า…ต้องจัดการได้แน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยังมีท่านตากับท่านลุงช่วยเจ้า พ่อก็วางใจ…”“เสด็จพ่อ!” เสียงเฟิงหรูชิงในตอนนี้สั่นเครือร่างกายของท่านพ่อต้องมีวิธีที่จะสามารถรักษาได้แน่ แต่นางกลับได้ยินเสียงความตายจากเสียงของเขาใช่ เฟิงเทียนอวี้เขา…ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว“ชิงเอ๋อร์ เจ้าฟังพ่อพูด” เฟิงเทียนอวี้จับบ่าเฟิงหรูชิงแน่น สีหน้าเคร่งเครียด แววตาจริงจัง“ตอนนั้น แม่ของเจ้าไม่ได้ตายเพราะคลอดเจ้า แต่…ถูกคนทำร้ายจนตาย…”เรื่องนี้เฟิงหรูชิงรู้อยู่นานแล้ว แต่น่าหลานฉางเฉียนเพิ่งจะได้ยินเป็นครั้งแรก ใจของเขาสั่นกะทันหัน
