องเฟิงหรูชิงกว้างยิ่งกว่าเก่า
“ข้อแรก นางใส่ร้ายข้าเท่ากับทำให้ชื่อเสียงแคว้นหลิวอวิ๋นได้รับผลกระทบ โบยนางสามร้อยไม้นั้นสมควรแล้ว ข้อสองข้าเป็นคนมีเมตตา ย่อมมิอาจโบยนางสามร้อยไม้ได้จริง เสียดายฮูหยินท่านเสนาบดีกับหลิ่วอวี้เฉินก็อยู่ที่นั่นด้วย พูดจาไม่ดีกับข้าถูกโบยคนละหนึ่งร้อยไม้ ถานซวงซวงรักหลิ่วอวี้เฉินมากยืนกรานจะรับโทษแทนเขากับหลิ่วฮูหยิน แล้วข้าจะทำเช่นไร?”
ถานหลินนิ่งค้างไปอีกครั้ง
เมื่อได้สติก็หันไปมองทางที่เสนาบดีหลิ่วยืนอยู่
เมื่อครู่ที่พวกเขาบีบกดดันฝ่าบาทอยู่นั้น เสนาบดีหลิ่วไม่กล้าพูดอะไร เขาคิดไม่ถึงว่าสามร้อยไม้ของซวงเอ๋อร์จะมีที่มาเช่นนี้…
…………………..
