ตอนที่ 155 องค์หญิงคลุ้มคลั่ง (2)
ตั้งแต่สมัยโบราณนานมาความรักและความกตัญญูนั้นยากที่จะทำได้ทั้งสองอย่าง แม่กับคนรัก ล้วนแต่…
ดังนั้นที่สุดแล้วเขาก็ยังตัดสินใจ…ละทิ้งถานซวงซวง
มือที่กำหมัดแน่นของชายหนุ่มค่อยๆ คลายออก เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาหันหลังให้ถานซวงซวงที่อยู่ข้างหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้านาง
ท้ายที่สุด ไร้ความช่วยเหลือ ความหวาดกลัวโจมตีมาที่ใจของนาง
ไม่มีอะไรน่าเศร้าไปกว่าหัวใจที่ตายด้าน
แววตานางที่มองไปยังหลิวอวี้เฉิน นอกจากความเจ็บปวดแล้ว ลึกลงไปยิ่งกว่านั้นคือความสิ้นหวัง…
“เฟิงหรูชิง ตอนนี้พอใจท่านแล้วหรือยัง?”
เป็นเวลานาน หลิวอวี้เฉินลุกขึ้นยืนยิ้มเย็นๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาซีดลง มุมปากยกยิ้มประชดประชัน “ตอนนี้ก็เป็นอย่างที่ท่านต้องการแล้วนี่ ซวงเอ๋อร์ผิดใจกับข้าอย่างหนัก เสียทีที่ก่อนหน้านี้ข้า…ยังมองท่านเปลี่ยนไป”
เขาเคยกระทั่งคิดว่า หากเฟิงหรูชิงไม่ทำเรื่องเลวร้ายอีกจะสู่ขอนางกลับไปไว้ที่บ้านก็ย่อมได้ ตราบใดที่นางจะไม่สร้างปัญหาอีกต่อไป
แต่…
เฟิงหรูชิงในวันนี้ ไม่ใช่หญิงสาวที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป
“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงเอ่ยปาก “โยนเขาออกไป ข้าไม่อยากให้เขาอยู่รกสายตาข้าอีก”
