เฟิงเทียนอวี้มองไปยังถานหลินที่กำลังโมโหสุดขีดแล้วก็ปวดหัวจนต้องยกมือคนนวดขมับ
“ราชครูถาน วันนี้ชิงเอ๋อร์โบยถานซวงซวงต่อหน้าผู้คน เราเชื่อว่าต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน”
ราชครูถานโกรธหน้าถมึงทึง เอ่ยด้วยความแค้นเคือง
“ฝ่าบาท ตลอดหลายปีมานี้การกระทำขององค์หญิงทุกคนต่างรู้ดี มีเรื่องอะไรที่นางทำไม่ได้บ้าง วันนั้น นางโบยซวงเอ๋อร์ทำให้นางเจ็บช้ำไปทั่วร่าง แล้ววันนี้ยังสั่งโบยนางอีกสามร้อยไม้!”
“สามร้อยไม้นะพ่ะย่ะค่ะ ไม่ใช่สามสิบไม้! ลูกสาวกระหม่อมร่างกายบอบบาง จะรับมือกับความเจ็บปวดทรมานถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?” ถานหลินน้ำตานองหน้า ใจเจ็บจนมิอาจถอนตัว
เขาเกลียดความโหดร้ายของเฟิงหรูชิง และยังโทษหลิ่วอวี้เฉินที่ไม่มีความรับผิดชอบทำให้ลูกสาวที่บอบบางของเขาต้องมารับความเจ็บปวดเยี่ยงนี้!
เฟิงเทียนอวี้แสดงสีหน้าไม่พอใจ ขมวดคิ้วตวาดออกไป
“ราชครูถาน เหตุใดเราได้ยินมาว่า วันนี้ถานซวงซวงเป็นคนหาเรื่องชิงเอ๋อร์ก่อน?”
“นั่นเป็นคำพูดเหลวไหล!” ถานหลินโมโหถึงขีดสุด “นิสัยซวงเอ๋อร์เป็นเยี่ยงไรมีหรือกระหม่อมจะไม่รู้? นางจิตใจดีอ่อนโยน ไม่เคยหาหาเรื่องใครก่อน ทุกครั้งล้วนแต่เป็นองค์หญิงที่ไม่ยอมปล่อยนาง!
วันนี้เพื่อจะตามไปโบยนาง ตามนางไปถึงร้านยาวิเศษอันดับหนึ่ง หากฝ่าบาทยังมิทรงลงโทษองค์หญิงผู้คนในใต้หล้าจะต้องผิดหวังเจ็บปวด พวกกระหม่อมเองก็เจ็บปวด!”
