สีหน้าเฟิงเทียนอวี้ถมึงทึงตึง ฝ่ามือของเขาตบลงบนโต๊ะเต็มแรงแล้วเอ่ยด้วยความโกรธเกี้ยว ฃ
“ถานหลิน เจ้าบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาตัดสินว่าชิงเอ๋อร์ถูกหรือผิด! ไม่ว่าชิงเอ๋อร์จะทำอะไรก็ไม่ใช่กงการที่ใครจะเอาไปพูดเหลวไหล!”
ไม่รู้ว่าถานหลินไปกินดีเสือดาวหรือว่าเป็นเพราะความโมโหกันแน่ ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเฟิงเทียนอวี้โกรธจัด แต่เขาก็ยังก้าวเท้าออกมายิ้มเย็น
“องค์หญิงรังแกบุตรสาวขุนนางใหญ่เช่นนี้แล้ว ฝ่าบาทก็ยังจะตามใจนาง ทรงต้องการจะทำร้ายจิตใจของทุกคนจริงๆ ใช่หรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากถานหลินก้าวเท้าออกมาก็มีขุนนางฝ่ายบุ๊นอีกคนก้าวท้าวออกมมาจากกลุ่มขุนนาง คารวะแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท องค์หญิงทำเกินไปจริงๆ ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษองค์หญิงเพื่อเป็นแบบอย่างด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“องค์ชายกระทำผิดรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน แต่วันนี้การกระทำขององค์หญิงนั้นยากที่จะยอมรับ หากฝ่าบาทไม่ลงโทษองค์หญิง วันนี้กระหม่อมจะขอลาออกกลับบ้านเกิด ยังดีกว่าต้องคอยกังวลว่าบุตรชายบุตรสาวจะไม่ทันระวังถูกองค์หญิงโบยตาย”
“กระหม่อมเห็นด้วย”
“กระหม่อนก็เห็นด้วย”
…
มองดูเหล่าขุนนางก้าวเท้าออกมาทีละคน ริมฝีปากถานหลินก็ยกยิ้มเลือนรางจนไม่อาจสังเกตเห็น
