หนานเสียนมองหลิวอวี้เฉินอย่างไม่แยแส “มีบางคนชอบข่มขู่ให้ชิงเอ๋อร์กลัว ทำให้นางกลัวข้าเช่นนั้นแต่ก็พอจะให้อภัยได้ ตอนนี้ชิงเอ๋อร์รู้ถึงความดีของข้าแล้วก็ย่อมไม่กลัวข้าเป็นธรรมดา”
“หนานเสียนกั๋วซือ ท่านมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา แข็งแกร่งทรงพลัง เหตุใดจึงได้ชอบพอองค์หญิงได้”
ความหมายก็คือ ท่านเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้แล้วเหตุใดจึงมาชอบพอองค์หญิงชื่อเสียงฉาวโฉ่ไร้ประโยชน์ได้?
หนานเสียนหลุบตาลงมองหญิงสาวที่ถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน มุมปากยกขึ้นฉีกยิ้มบางเบา “ก็เพราะว่า ข้ามีดวงตาแห่งปัญญามองเห็นสิ่งดีๆ ที่ผู้อื่นมองไม่เห็น”
เฟิงหรูชิงหน้าแดงก่ำ ถ้านางไม่รู้มาก่อนว่ากั๋วซือกำลังช่วยนางกำจัดคนพวกนี้ล่ะก็ นางเกือบคิดว่าเป็นเรื่องจริงเชียว…
“กั๋วซือ” หมัดของหลิวอวี้เฉินกำแน่น “เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ช่วงเวลาที่ท่านไม่อยู่ องค์หญิงเรียกหาเมี่ยนโส่ว[1]”
เฟิงหรูชิงโมโหจัด!
หลิวอวี้เฉินคนนี้ เจตนาไม่ดีกล้าใส่ร้ายนางต่อหน้ากั๋วซือ!
“กั๋วซือ ฉินเฉินคือน้องชายของข้า! อย่าไปฟังหลิวอวี้เฉินพูดจาเหลวไหล ในใจข้า สายตาข้า ในหัวของข้ามีแต่เจ้ากั๋วซือ หากร่วมหลับนอนก็จะร่วมหลับนอนกับกั๋วซือแต่เพียงผู้เดียว!”
หนานเสียนเบนสายตาขึ้นมองฉินเฉิน เขาแย้มยิ้มบาง ๆ “ข้าเชื่อชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์พูดอะไรข้าก็เชื่อ”
หลิวอวี้เฉินนิ่งชะงัก
โดยหลักแล้ว หลังจากกั๋วซือได้ยิน ควรจะโกรธเกรี้ยวไม่ใช่หรือ ทำไมกลับนิ่งเฉยเช่นนี้
