เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงแย้มยิ้ม “ในเมื่อถานซวงซวงมีรักต่อเจ้าลึกซึ้งเช่นนี้ ข้ายิ่งชอบความงามแบบผู้ใหญ่อยู่ด้วย จะไม่ให้ดวงใจที่ปวดร้าวของนางไร้ความหมายแน่นอน แต่ทว่า ถ้าโบยสามร้อยไม้ ถานซวงซวงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างนี้แล้วกัน ลากไปโบยร้อยห้าสิบไม้ก่อนรอนางรักษาแผลสักสี่ห้าวันค่อยโบยอีกร้อยห้าสิบไม้ที่เหลือให้ครบ”
สีหน้าของถานซวงซวงซีดขาวราวหิมะ ริมฝีปากสั่นสายตาฉายแววหวาดกลัว
ร้อยห้าสิบไม้ก็เพียงพอให้นางได้นอนติดเตียงไปหลายเดือน แค่องค์หญิงกลับให้นางพักเพียงไม่กี่วันแล้วโบยให้ครบอีกร้อยห้าสิบไม้?
เช่นนี้ แม้นางจะไม่ถูกโบยจนตายแต่ความเจ็บปวดนั้นก็มากเกินพอให้แบกรับ
ทว่านางเป็นคนพูดเองจากปาก ต่อให้ขมขื่นมากเพียงใดนางก็ทำได้แค่เพียงกลืนมันลงไป
“นิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปอีก?” เฟิงหรูชิงชายตามองจั่งกุ้ยของร้านยาวิเศษแล้วกล่าวขึ้น
จั่งกุ้ยรีบดึงสติกลับมากระแอมไอสองครั้ง “องค์หญิงโปรดรอสักครู่ หม่อมฉันจะให้คนนำตัวแม่นางถานไปห้องทรมานรับโทษเดี๋ยวนี้ รับรองว่าองค์หญิงจะต้องพอพระทัยอย่างแน่นอน พ่ะย่ะค่ะ”
พูดจบจั่งกุ้ยก็ส่งสายตาให้คนข้างกาย คนคนนั้นรีบดึงสติกลับมาเข้าไปดึงตัวถานซวงซวงพาเดินไปในร้าน
ถานซวงซวงตื่นตะหนกสุดขีด
