“ชิงเอ๋อร์ นี่เป็นความผิดของเจ้า”
หนานเสียนกั๋วซือหลุบตาลงมองถานซวงซวงที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น สายตาของเขาเย็นชาเรียบเฉย น้ำตาถานซวงซวงพรั่งพรูออกมา นางจงใจปิดบังใบหน้าเอาไว้ ใบหน้าที่ดูโศกเสร้าเสียใจ น่าสงสาร ทำให้คนหลงรัก “กั๋วซือ เรื่องนี้มิอาจโทษองค์หญิง อย่างไร…”
“นี่เป็นความผิดของชิงเอ๋อร์จริง ๆ” มุมปากของหนานเสียนกั๋วซือเหมือนจะยกก็ไม่ยก นิ้วเรียวยาวของเขาบีบที่ปลายคางเฟิงหรูชิง น้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายลม “นางต้องการเช่นนั้น เหตุใดเจ้าไม่ให้นางสมหวังเล่า ให้นางรับโทษสองร้อยไม้แทนหลิ่วอวี้เฉิน ชวงเอ๋อร์ของข้าใจดีมาแต่ไหนแต่ไรไม่มีทางจะปฏิเสธคำขอเยี่ยงนี้อยู่แล้ว”
คำพูดของเขา นิ่งเรียบไม่มีเปลี่ยนแต่กลับทำให้ถานซวงซวงหน้านิ่งค้างไปทันที หัวใจถานซวงซวงเต้นไม่เป็นจังหวะ ตาคู่งามแฝงความแตกตื่น
สามร้อยไม้! แบบนั้นตายได้เลยนะ! ต่อให้ไม่ตาย ชาตินี้นางคงไม่มีหวังจะได้ลุกขึ้นจากเตียงได้อีกเป็นแน่
“องค์หญิง” หลิ่วอวี้เฉินมองใบหน้าขาวซีดของถานซวงซวงแล้วกัดฟันกล่าว
“ข้าไม่ต้องการให้ซวงซวงมารับแทนข้า ขอองค์หญิงโปรดปล่อยนางไป”
