ม่มีใครรับไหวหรอกนะ!” หนานเสียนเดินผ่านหญิงคนนั้นไป สายตาของเขาไม่มองนางแม้แต่น้อย “คนที่ข้าจะปกป้อง ไม่มีใคร…จะแตะต้องนางได้แม้ปลายเส้นผม”
เสียงของเขาเรียบเฉยดุจสายลม แต่รุนแรงดุจค้อนยักษ์ ทุบลงไปกลางใจของนางเต็มแรง
แววตาของนางดูตกตะลึง ราวกับคิดไม่ถึงว่าหนานเสียนจะปกป้องคนคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้
ทั้งยังเป็น…ผู้หญิงเพียงคนเดียว?
“เฮอะ”
จู่ๆ นางก็หัวเราะ
ยิ่งเป็นหญิงที่หนานเสียนสนใจ นางยิ่งรู้สึกอยากรู้ว่าเป็นใคร
แต่ว่า…
นิสัยของหนานเสียนทุกคนต่างรู้ดี หากคิดจะไปยุ่งกับคนที่เขาปกป้อง ต้องทำให้เขาโมโหแน่นอน
หนานเสียนในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่พวกเรารับมือไหว
อีกอย่าง…
เมื่อสักครู่เขาเกือบจะฆ่านางแล้ว
“แต่…ยิ่งเขาไม่ให้ข้าไป ข้ายิ่งอยากรู้…” หญิงคนนั้นใช้นิ้วมือคลำริมฝีปาก รอยยิ้มงามชวนหลงใหล
นางเชื่อว่า หากนางไม่มีคนเหล่านั้นคอยหนุนหลัง ถ้า…นางหมดประโยชน์ หนานเสียนคงไม่ปล่อยแค่พลังจากฝ่ามือ แต่คงจะเอาชีวิตนางไปแล้ว
นี่เป็นครั้งแรก…ที่หนานเสียนมีความคิดอยากฆ่านาง
หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น จ้องมองดูชายที่ค่อยๆ เดินจากไปไกลภายใต้แสงจันทร์ นางขมวดคิ้วเบาๆ
ในขณะนั้นเอง…
ความรู้สึกได้ถาโถมมาจากช่องท้อง นางรีบเอามือกุมท้องแน่น ในขณะที่นางยังหาที่ปลดปล่อยไม่ได้ เสียงปู้ดก็ดังขึ้น ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวล
หญิงคนนั้นหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
นาง…ท้องเสีย
โดยที่นางไม่ทันมีเวลาได้คิด นางก็รู้สึกปวดท้องขึ้นอีก นางหาส้ว
