างในสภาพแบบนี้
ตามหลักแล้ว เมื่อคนกลุ่มนี้มาหา จวงหลวนควรจะรีบปิดกระโปรงลง แต่เพราะนางถ่ายท้องไม่หยุด ถ้าลุกขึ้นคงจะเลอะขาแข้ง ดังนั้นนางจึงนั่งยองอยู่ที่พื้นไม่กล้าลุกขึ้นมา
“ใครบอกพวกเจ้าว่าข้าอยู่ที่นี่ ใครอนุญาตให้พวกเจ้ามา” จวงหลวนต่อว่าด้วยความโมโห เอาความโกรธที่เกิดขึ้นจากหนานเสียนระบายใส่คนกลุ่มนั้น
คนชุดขาวที่ยืนอยู่หน้าสุดหน้าแดง พูดตอบด้วยความเคารพ
“เมื่อครู่…พวกเราได้พบกับคุณชายหนานเสียน เขา…เขาบอกพวกเราว่าแม่นางจวงหลวนอยู่ที่นี่ และยังบอกว่าท่านได้รับบาดเจ็บ พวกเราก็เลยมา”
“หนานเสียน!”
จนถึงบัดนี้ จวงหลวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าถูกหนานเสียนเล่นงานเข้าแล้ว!
เริ่มจากทำให้นางท้องเสีย แล้วจงใจชักนำคนกลุ่มนี้มาหานาง! เพื่อทำให้…ชื่อเสียงของนางป่นปี้!
เจ้าบ้านี่ ไปเอาอย่างลูกไม้เลวๆ แบบนี้มาจากไหน นางไม่มีทางปล่อยคนที่ทำให้หนานเสียนเสียนิสัยเป็นอันขาด!
…
จวนองค์หญิง
ด้านในห้อง เฟิงหรูชิงจามเสียงดัง นางเอามือลูบจมูก “ใครกำลังคิดถึงข้านะ”
ฉินเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง ดวงตาของเขาใสบริสุทธิ์ เขายิ้มน้อยๆ “ชิงชิงหน้าตาดีเป็นที่ต้องตาใครต่อใคร คนที่คิดถึงเจ้าต้องมีไม่น้อย”
“…” เฟิงหรูชิงเอามือลูบหัวตัวเอง “แต่ข้ารู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องดี ช่างเถอะเพราะอย่างไรคนที่ข้าเคยล่วงเกินมีอยู่เยอะแยะ คนที่คอยสาปแช่งข้าลับหลังมีเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด ข้ากลัวเสียเมื่อไร”
“ชิงชิง ดึกแล้วล่ะ เจ
