้าพักผ่อนเถอะ”
“ได้ จริงสิเฉินเอ๋อร์ พรุ่งนี้เจ้าเข้าวังเป็นเพื่อนข้าหน่อย”
กั๋วซือยังไม่กลับมา นางต้องไปหาเรื่องเจ้างูน้อยสักหน่อย บีบบังคับล่อลวงให้มันบอกข่าวคราวของกั๋วซือออกมา
…
ในแคว้นหลิวอวิ๋น แม้จะมีร้านขายยาวิเศษมากมายนับไม่ถ้วน แต่ก็มีร้านเปิดอยู่มากมายเหมือนเดิมในบรรดาร้านขายยาวิเศษ ที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือร้านของหอแห่งแรก
เมื่อเดินไปถึงร้านขายยาวิเศษของหอแห่งแรก เฟิงหรูชิงหยุดเดิน นัยน์ตาของนางแสดงการครุ่นคิด จากนั้นก็กลับหลังเดินเข้าร้านขายยาวิเศษไป ฉินเฉินยังคงทำตัวเหมือนเป็นองครักษ์ เดินตามหลังเฟิงหรูชิงเข้าไปยังร้านขายยาวิเศษ ขณะนั้นเอง เมื่อผู้คนในร้ายขายยามองมาเห็นหญิงสาวที่เดินเข้าประตูมา ต่างก็หยุดพูดจาเงียบเสียง สายตาของทุกคนดูตกตะลึงและมี…ความรู้สึกหวาดกลัว ชื่อเสียงเลวร้ายขององค์หญิงเป็นที่ประจักษ์ คนทั้งหลายต่างรู้ดี ผู้คนทุกเพศทุกวัยต่างพากันหวาดกลัวอยากไปให้พ้นจากตัวนาง ชาตินี้ไม่ต้องพบเจออีก
ที่ตู้ขายยา ใบหน้างดงามของถานซวงซวงปรากฏรอยยิ้ม ตรงหน้าของนางมียาวิเศษระดับสองวางอยู่ ดูเหมือนว่านางกำลังสอบถามราคาของยาวิเศษชนิดนั้นอยู่ ข้างๆ ถานซวงซวงมีหญิงงามวัยกลางคนท่าทีงามสง่ายืนอยู่ด้วย สายตาของนางที่มองดูถานซวงซวงเต็มไปด้วยความเมตตาเอ็นดูและความอ่อนโยน ทั้งยังมีรอยยิ้ม
………………………………………
