หญิงเช่นนี้” แววตาของฉินซวินมองไปที่ฉินเฟยหยางด้วยความสงสัย
ฉินเฟยหยางยิ้ม “เจ้าจำเรื่องที่ข้าดื่มเหล้าวิเศษที่จวนแม่ทัพได้ไหม เหล้านั่น…เป็นเหล้าที่องค์หญิงมอบให้ท่านแม่ทัพเฒ่า! ถ้าตอนแรกองค์หญิงแค่บังเอิญซื้อเหล้านี้มาได้ แต่ท่านแม่ทัพเฒ่าบอกว่ามูลค่าของเหล้านั้นมหาศาลมาก แต่นางก็เอามาให้เขาโดยไม่คิดเสียดาย”
“เจ้าคิดว่า…ถ้าเป็นองค์หญิงคนเดิม จะเอาของมีค่าแบบนี้มามอบให้คนสกุลน่าหลานหรือไม่ เกรงว่านางจะเอาไปให้หรงกุ้ยเฟยเสียมิว่า” สีหน้าของฉินเฟยหยางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อคิดถึงความวู่วามของฉินซวิน สีหน้าเขาก็บูดบึ้ง “อีกอย่าง เจ้าต้องขอโทษคุณชายเจาซะ”
………………………………
