ตอนที่ 127 ฮูหยินรองของสกุลฉิน (2)
นางได้สมปรารถนา เข้ามาอยู่ในวังเป็นชนชั้นสูง
แต่ในวันนั้น…
เฟิงเทียนอวี้ประกาศตัวท่ามกลางหมู่สนมว่า ชาตินี้เขามีเพียงน่าหลานเยียนเพียงผู้เดียว
ตำแหน่งสนมก็เป็นเพียงไม้ประดับ
เป็นไม้ประดับ…เอาไว้สยบเหล่าขุนนาง
หลิวหรงค่อยๆ หลับตาลง ในหัวของนางมีภาพคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กันสุดแสนวนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด วนอยู่หลายครั้ง นางอยากจะบุกเข้าไป ทำลายภาพอันทิ่มแทงใจเสียให้สิ้นซาก
“น่าหลานเยียน!”
นางเอามือลูบอกเบาๆ และกัดฟันแน่น
เจ้าตายไปแล้ว ทำไม…ยังยึดพระทัยของฝ่าบาทอยู่อีก แถมยังยึดครองตำแหน่งฮองเฮาไว้ด้วย?
“หรงกุ้ยเฟย!”
ในเวลานั้นเอง หญิงที่แต่งตัวเหมือนนางกำนัลเดินเข้าประตูมา นางเห็นว่าในห้องข้าวของเกลื่อนกลาดไปหมด สีหน้าจึงเปลี่ยนไป “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ที่นี่คือวังหลวง ทุกที่ล้วนอยู่ในพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท เจ้าอยากตายหรือ”
นางกำนัลคนนี้พูดจากับหลิวหรงอย่างไม่เกรงใจ ราวกับตัวเองเป็นนาย ส่วนหลิวหรง…เป็นเพียงบ่าวรับใช้
หลิวหรงไม่โกรธ นางค่อยๆ ลุกขึ้น สีหน้าซีดๆ “ขอโทษด้วย ข้าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่”
“คราวหน้าเจ้าระวังตัวหน่อย ถ้าหากมีคนรู้เข้า…” นางกำนัลหยีตา แววตาอันน่ากลัวสะท้อนออกจากดวงตา “นายท่านคงเลือกสละเจ้าทิ้ง แล้วดันสนมอีกคนขึ้นมาแทน!”
หลิวหรงหน้าซีดเป็นไก่ต้ม นางกัดริมฝีปากแน่น “ไม่หรอก…ต่อให้ข้าทำผิดอะไร เขาก็ไม่มีทางกำจัดข้า เพราะอย่างไรซวงเอ๋อร
