์ก็…”
“หุบปาก!”
นางกำนัลพูดเสียงแข็ง “อยู่ในวังต้องระวังคำพูดคำจา ถ้าเจ้าทำให้แผนของนายท่านล้มเหลว ไม่ต้องรอให้นายท่านลงมือ ข้านี่แหละจะฆ่าเจ้าเอง!”
นางเดินเข้าไปหาหลิวหรงอย่างช้าๆ จงใจพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ แสยะยิ้มแล้วพูดว่า “อีกอย่าง นายท่านต้องการอะไร เจ้าเองก็รู้ดี…สำหรับเขาแล้ว เจ้าจะมีความหมายอะไรกัน”
เมื่อรับรู้ถึงความเย็นชาที่อยู่ในน้ำเสียงของนางกำนัล หลิวหรงตัวแข็งทื่อ นางรู้ว่าคราวนี้นางเองที่ประมาทเลินเล่อเกินไป
เมื่อก่อนนางไม่สามารถควบคุมเฟิงหรูชิงไว้ให้อยู่หมัด ทำให้นายท่านโมโหอย่างมาก นางไม่อาจทำผิดซ้ำได้อีก! มิฉะนั้น…ด้วยความร้ายกาจของชายคนนั้น จะต้องกำจัดนางทิ้งเพื่อรักษาแผนการเอาไว้แน่
“ข้ารู้ว่าข้าควรทำอย่างไร”
หลิงหรงหายใจเข้าออกลึกๆ แววตาค่อยๆ ดูแน่วแน่ขึ้น
นางกำนัลยิ้ม “ต่อไปสกุลหลิวจะเป็นอย่างไร ชะตาของเจ้ากับเฟิงหรูซวงจะเป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองแล้ว! ขอเพียงเจ้ายอมเชื่อฟังนายท่าน ไม่เพียงสกุลหลิวจะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดินนี้ แม้แต่เรื่องที่
เฟิงหรูซวงจะแต่งงานกับกั๋วซือ…นายท่านย่อมทำให้นางสมหวังได้”
หลิวหรงดวงตามีประกาย ชาตินี้นางไม่อาจได้รับความรักจากคนที่นางรัก แต่นางจะไม่ยอมให้ซวงเอ๋อร์ต้องผิดหวังในความรักเช่นเดียวกับนาง
กั๋วซือ…จะต้องแต่งงานกับซวงเอ๋อร์ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!
“ดี”
หลิวหรงเก็บอาการ “ต่อไป นายท่านต้องการให้ข้าทำอะไร”
“เขาเลือกสามีใ
