ท่าทีนอบน้อมเฟิงเทียนอวี้สีหน้าจริงจังเขาจิบเหล้าดีที่อยู่ในจอกทันใดนั้น ไออุ่นๆ ก็ห่อหุ้มกายของเขาไว้ ทำให้เขาอดที่จะพูดส่งเสียงออกมาไม่ได้เหล้าวิเศษช่วยบำรุงร่างกายและยังช่วยรักษาโรค แต่ว่ามันไม่อาจรักษาได้ทุกโรค แม้จะเป็นเช่นนั้น เฟิงเทียนอวี้ก็รู้สึกตัวเบากว่าแต่ก่อนมาก“เหล้าดี เหล้านี่ช่างดีเหลือเกิน ฮ่าๆ ! ใครก็ได้ไปรินมาให้ข้าอีกจอก!”ตั้งแต่ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไป ร่างกายจิตใจของเขาก็ทรุดโทรมลง นับจนถึงบัดนี้เป็นเวลานานเหลือเกินที่เขาไม่เคยรู้สึกเบาสบายแบบนี้เหล้าจอกนี้ดีเหลือเกินหลินกงกงน้อยนักที่จะได้เห็นเฟิงเทียนอวี้ชอบอกชอบใจเหล้าขนาดนี้ เขารู้สึกดีใจและเอ่ยถามไปว่า “ฝ่าบาททรงโปรดเหล้านี้มาก มิทราบว่ามีพระประสงค์ให้กระหม่อมไปกวาดซื้อเหล้าชนิดนี้มาให้หมดหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ”เฟิงเทียนอวี้ยิ้ม “เหล้าดีแบบนี้ แค่มีเงินจะหาซื้อได้อย่างนั้นหรือ”“แล้วองค์หญิง…” หลินกงกงอึ้งถ้าไม่ใช่เหล้าที่ซื้อได้ด้วยเงิน แล้วองค์หญิงเอาเหล้ามาจากไหนกัน“ไม่ว่าชิงเอ๋อร์ได้มันมาด้วยวิธีการอะไร ข้าจะไม่ถามให้มากความ แต่ละคนล้วนมีความลับ จะขุดคุ้ยไปทำไมกัน ใครก็ได้ไปเชิญแม่ทัพเฒ่ามา วันนี้ข้าจะดื่มกับแม่ทัพเฒ่าให้หนำใจ ฮ่าๆ !”เฟิงเทียนอวี้หัวเราะพอใจ เหล้าดีเช่นนี้ ดื่มคนเดียวจะสนุกได้อย่างไร ต้องมีคนร่วมดื่มถึงจะเพลิดเพลิน“รับด้วยเกล้า”หลินกงกงรับพระบัญชาแล้วถอยออกไปเมื่อเขาออกมาจากห้องทรงพระอักษร ก็ยังไ
