ี่องค์หญิงพาหมาป่าสีขาวออกจากจวนองค์หญิงไป ก็ไม่มีใครพบร่องรอย!
ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองเข้าใจว่าองค์หญิงคงจะออกไปเดินเล่นเลยไม่ได้ขวางไว้ ดังนั้นพวกเขาเลยคิดไม่ถึงว่าองค์หญิงจะไล่พวกองครักษ์มืดไป แล้วหนีออกไปเพียงลำพัง
ตั้งแต่ออกไป ตลอดวันทั้งวัน จนบัดนี้อาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้วก็ยังไม่กลับมา
เวลานี้ ตามท้องถนนที่ผู้คนคับคั่ง มีกองกำลังทหารรักษาเมืองเคลื่อนผ่านมาอย่างรวดเร็ว พวกพ่อค้าแม่ค้าตกใจหลบอยู่ตามหลืบ ตัวสั่น ไม่พูดไม่จา
พวกเขาคาดคะเนได้ว่าหากองค์หญิงหายตัวไปจริงๆ เมืองหลวงนี้…คงตกอยู่ในความวุ่นวาย
“องค์หญิงพาหมาป่าสีขาวระดับสามออกไปจริงๆ เหรอ”
ที่ริมถนน มู่ชิงเอ๋อร์มองดูกองกำลังทหารเคลื่อนผ่านไปอย่างอึ้งๆ นางรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน การหายตัวไปขององค์หญิงคงเป็นเรื่องดีสำหรับพวกนาง เพราะต่อไปไม่จำเป็นต้องระวังตัวเวลาออกจากบ้าน หากต้องเจอกับอันธพาลผู้นี้
แต่ว่า…
จากการพบกันเมื่อสองครั้งที่ผ่านมา นางก็เข้าใจว่าองค์หญิงไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป!
“องค์หญิงไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว นางไม่มีทางบุ่มบ่ามพาหมาป่าสีขาวออกไปโดยไม่คิดให้ดีก่อน”
เจาหยางถอนหายใจ แม้เขาจะปลอบใจตัวเองแบบเดียวกัน แต่ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่าการที่องค์หญิงอยู่กับหมาป่าสีขาวเพียงลำพัง จะรอดพ้นเขี้ยวเล็บของมันได้
แถมยังเป็นหมาป่าสีขาวระดับสามที่ยังไม่เคยถูกฝึกมาก่อนด้วย
ขณะที่มู่ชิงเอ๋อร์กำลังจะพ
