ูดต่อนั้น หลินเยว่อิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบดึงชายแขนเสื้อของนาง ส่งสัญญาณให้นางหยุดพูด มู่ชิงเอ๋อร์งุนงง ระหว่างที่นางเงยหน้าขึ้น ก็พบกับใบหน้างดงามที่คุ้นเคย
หญิงสาวเดินนวยนาด เอวบางดูสะโอดสะอง ในมือของนางถือพัดขนนกเล่มหนึ่งป้องปากที่กำลังยิ้มเอาไว้
“พวกเจ้ารอท่านพี่ข้าอยู่หรือไม่” เฟิงหรูซวงยิ้มแต่เพราะใช้พัดบังเอาไว้จึงไม่มีคนเห็น “ท่านพี่นี่จริงๆ เลยนะ ข้าเตือนท่านพี่ตั้งนานแล้ว สัตว์วิเศษระดับสามนิสัยดุร้ายท่านพี่ไม่เชื่อจะเอามาเป็นเจ้าของให้ได้”
มู่ชิงเอ๋อร์เม้มปากไม่พูดไม่จา
คนอื่นๆ ต่างเงียบ และมองดูหญิงสาวเดินนวยนาดเข้ามา
“เดิมมียอดฝีมือจากวังหลวงคอยคุ้มกันอยู่ท่านพี่ต้องปลอดภัย ใครจะคิดว่าท่านพี่ข้ามั่นใจในตัวเองเกินไป ท่านพี่เคยบอกกับข้าว่า ท่านพี่กำราบหมาป่าสีขาวตัวนั้นได้ ก็เลยไล่พวกยอดฝีมือนั้นไป ดูท่าท่านพี่ข้า…คงกลับมาไม่ได้แล้วล่ะคราวนี้”
เฟิงหรูซวงน้ำเสียงเศร้าเสียใจ ทำตาปริบๆ น้ำตาเล็ดออกมา ใบหน้าอันงดงามของช่างดูน่าสงสาร
ถ้าครั้งนี้เหตุการณ์ไม่ร้ายแรงเกินไป บางทีคนที่อยู่ตรงนั้นอาจเชื่อไปแล้วว่าเฟิงหรูซวงเป็นห่วงเฟิงหรูชิงจริงๆ
“องค์หญิงรอง” เจาหยางก้มหน้า “ท่านรู้ไหมว่าคุณชายน่าหลานจิ้งแห่งจวนแม่ทัพจะคลุ้มคลั่งตายอยู่แล้ว ตอนนี้ในของจวนแม่ทัพทั้งหมดต่างออกตามหาองค์หญิงใหญ่”
เฟิงหรูซวงอึ้ง น้ำเสียงอ่อนโยนของมีความกังวลอยู่มากมาย
“การหายตัวไปของท่านพี่ข้า ข้าต้องร้
