ที่บอกว่าเป็นโรคเก่า ความจริงแล้วคือความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นจากความทุกข์ทรมานใจในสมัยก่อนต่างหาก
ตั้งแต่น่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ สุขภาพของฝ่าบาทก็ถดถอยลงทุกวัน หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงยังไม่รู้ความ เขาคงไม่ฝืนตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ เขากลัวว่าหากเขาตายไปองค์หญิงจะถูกคนอื่นรังแก
แต่ตอนนี้ฝ่าบาทเห็นว่าองค์หญิงเปลี่ยนไปแล้วเขาก็เริ่มทัดทานความเจ็บป่วยไม่ไหว
“เพื่อแคว้นหลิวอวิ๋น ข้าต้องอดทนให้ได้ ถ้ามีคนรู้เรื่องที่ข้าป่วย คนพวกนั้นจะไม่ฉวยโอกาสยกทัพมาตีแคว้นเราหรือ”
เฟิงเทียนอวี้ขมวดคิ้ว ถอนหายใจเบาๆ
“ข้าแค่หวังว่าก่อนข้าตาย ข้าจะสืบพบความจริงและล้างแค้นให้เยียนเอ๋อร์ได้สำเร็จ และจะได้…กวาดล้างศัตรูให้ชิงเอ๋อร์”
“หากศัตรูยังไม่ถูกกวาดล้าง ข้ายังตายไม่ได้ พวกเจ้าวางใจเถอะ!”
แม้ชิงเอ๋อร์ของเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ก็ยังต้องพึ่งพาเขาอยู่ดี เขาจะทิ้งนางไปแบบนี้ไม่ได้รอให้ทุกอย่างเสร็จสิ้น แล้วเขา…จะไปพบเยียนเอ๋อร์
“อีกอย่าง…” เฟิงเทียนอวี้หัวเราะฝืดๆ “ข้ายังหวังมาตลอดว่า ชิงเอ๋อร์กับคนของจวนแม่ทัพจะกลับมาดีกันเหมือนเดิมได้ เมื่อข้ายกบัลลังก์ให้ชิงเอ๋อร์แล้ว แม่ทัพจะยินดีช่วยเหลือสนับสนุนนาง ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เยียนเอ๋อร์กับข้าถึงยอมปกป้องนาง!”
“ฝ่าบาท?”
