หลินกงกงตกใจหน้าซีด เขาเงยหน้ามองเฟิงเทียนอวี้แบบอึ้งๆ “หากฝ่าบาทจะให้องค์หญิงขึ้นครองราชย์ต่อ เกรงว่าไพร่ฟ้าจะไม่เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ เพราะอย่างไร…แคว้นหลิวอวิ๋นไม่เคยมีกษัตริย์ที่เป็นผู้หญิงมาก่อน”
เฟิงเทียนอวี้หัวเราะหึ “บัลลังก์เป็นของข้า ข้ายกให้ใครสืบทอดต่อ ผู้นั้นก็คือกษัตริย์! อีกอย่างผู้ที่ จะเป็นกษัตริย์ได้ ก็มีแค่ลูกของข้ากับเยียนเอ๋อร์ คนอื่นไม่มีสิทธิ์!”
หลินกงกงเงียบไม่พูดไม่จา หลายปีมานี้ฝ่าบาทไม่ทรงโปรดสนมองค์ไหนๆ สนมเหล่านั้นมีไว้เพียงประดับวัง ดังนั้นจนบัดนี้ฝ่าบาทจึงไม่มีพระโอรส! หากฝ่าบาททรงยืนกรานเช่นนี้ ต่อไปก็จะไม่มีพระโอรสอยู่ดี
ดังนั้น ราชบัลลังก์…คงตกเป็นขององค์หญิงพระองค์เดียวเท่านั้น
…
ณ สวนหย่อมในวังหลวง
หญิงสาวผู้หนึ่งถูกเหล่าทหารล้อมเอาไว้ใบหน้าอันงดงามของนางประดับด้วยรอยยิ้ม สีหน้าท่าทางดูมีเสน่ห์ ดูอ่อนหวานและไร้เดียงสา
“ถังจือ ที่ข้ามาคราวนี้ต้องการมาเยี่ยมเยียนพวกเจ้าจริงๆ อีกอย่างเสด็จแม่ของข้ารู้ว่าช่วงนี้พวกเจ้าฝึกซ้อมกันอย่างเหน็ดเหนื่อย เลยตั้งใจให้ข้าเอาโสมคนอายุร้อยปีมาให้พวกเจ้า พวกเจ้าจะได้ใช้บำรุงร่างกาย”
โสมคนอายุร้อยปี เป็นแค่ยาธรรมดาทั่วไป เทียบอะไรกับยาวิเศษไม่ได้
เพราะอย่างไร…คนของกองทัพเลือดเหล็กก็ไม่ได้ดีอะไรกับพวกนาง ต่อให้ซื้อยาวิเศษมาได้ นางก็ไม่มีทางเอามาให้พวกเขา
