เหล้าวิเศษนี่…ซื้อมาจากร้านเล็กๆ อย่างนั้นหรืออีกอย่างเป็นเฟิงหรูชิงคนไม่เอาไหนที่ซื้อมาบำรุงท่านแม่ทัพเฒ่าอย่างนั้นหรือ
“ท่านแม่ทัพ นี่เป็นเหล้าที่องค์หญิงนำมาให้จริงๆ หรือ”
“นางเป็นคนให้ข้าจริงๆ” แม่ทัพเฒ่าครุ่นคิดต่อไป ผ่านไปสักครู่จึงพูดว่า “ฉินเฟยหยาง นับแต่วันนี้ไปพวกท่านสามคนมาดื่มเหล้าที่จวนของข้าทุกวันจนกว่าจะบรรลุฌาน”
ฉินเฟยหยางอึ้ง เขามองดูผู้เฒ่าน่าหลานด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ “ท่านน่าหลาน ท่านไม่ได้หลอกพวกข้าใช่ไหม”
ตาแก่นี่ เมื่อสักครู่ยังงกอยู่เลย ตอนนี้ทำไมถึงกลายเป็นคนใจกว้างไปได้
ไม่เชื่อหรอกว่าเขาไม่มีแผนชั่ว!
ผู้เฒ่าน่าหลานอารมณ์เสียจนตาเบิกโพลงเหมือนกับฉินเฟยหยาง “คนแก่อย่างข้าถึงจะหวงแหนเหล้าดั่งชีวิตจิตใจ แต่พวกท่านเคยเห็นข้างกเหล้าตั้งแต่เมื่อไร ถ้าหาก…เหล้าวิเศษนี้ช่วยเพิ่มพลังวิเศษกับรสชาติดีอย่างเดียวข้าคงไม่คิดมาก แต่มันดันช่วยคนบรรลุผ่านจุดคอขวดได้ ข้าเลยต้องคิดเผื่อแคว้นหลิวอวิ๋นด้วย”
แคว้นหลิวอวิ๋นแห่งนี้ เป็นดินแดนที่ลูกสาวของเขารักษามันด้วยชีวิต! ต่อให้เขาต้องเอาชีวิตของตนเองเข้าแลก เขาก็จะรักษาแคว้นหลิวอวิ๋นนี้ไว้เพื่อเยียนเอ๋อร์เช่นกัน!
ก็แค่เหล้าวิเศษกาเดียว หากเทียบกับแคว้นหลิวอวิ๋นแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลย!
