แม้ผู้เฒ่าน่าหลานพยายามปลอบใจตัวเอง แต่เขาก็อดเสียดายไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียมันก็เป็นถึงเหล้าวิเศษ เปรียบเหมือนชีวิตของเขา บัดนี้ชวนคนอื่นมาดื่มด้วย เขาจะไม่เสียดายได้อย่างไร!
แค่ไม่รู้ว่าเหล้าวิเศษกานี้จะให้พวกเขาดื่มได้สักกี่วัน
…
ที่จวนองค์หญิง
ในห้องใต้ดินที่เงียบสงบ เฟิงหรูชิงเปิดฝาของไหเหล้า กลิ่นหอมของเหล้าโชยมาที่จมูก รู้สึกสดชื่นยิ่งนัก
“เหล้าวิเศษชุดที่สองหมักได้ที่แล้ว คราวนี้ข้าตั้งใจหมักถึงสามไห พอแบ่งแล้ว”
เฟิงหรูชิงหยิบเหล้าสามไหขึ้นมา นางเดินออกจากห้องใต้ดินอย่างช้าๆ
เมื่อเดินออกมาด้านนอกห้องใต้ดิน นางมองเห็นลิงสี่แขนที่เฝ้าอยู่ปากประตูห้อง นางโยนเหล้าวิเศษไหหนึ่งไปให้มัน
“เจ้าลิงน้อย วันนี้ข้าให้พวกเจ้าหยุดพักหนึ่งวัน พวกเจ้าไปดื่มกันให้หนำใจเถอะ”
“เจี๊ยกๆ”
ลิงสี่แขนกอดไหเหล้าด้วยท่าทีดีใจ มันก้มตัวคำนับเฟิงหรูชิงอย่างมนุษย์ จากนั้นก็วิ่งไปที่เขาท้ายจวนอย่างรวดเร็ว
เฟิงหรูชิงมองดูมันวิ่งจากไปเฉยๆ จากนั้นนางก็กลับหลังเดินจากไปเช่นกัน
…
ในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศอึมครึม
ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้มังกรในมือถือฎีกา เขาอ่านด้วยท่าทางไม่ใส่นัก คิ้วของเขาขมวดบ้างไม่ขมวดบ้างตามอารมณ์ พวกขันทีและนางกำนัลที่อยู่โดยรอบต่างใจตุ๊มๆ ต่อมๆ
ขณะนั้นเองประตูห้องทรงพระอักษรถูกเปิดออก สีหน้าที่เคร่งเครียดของเฟิงเทียนอวี้ก็ผ่อนคลายลง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
