“ที่ข้าไม่เรียกตัวเองว่าเจ้าของหอแห่งแรก ก็เพราะ…เฟิงหรูชิงนั่นแหละ”
ตาแก่สวีเงยหน้าขึ้นมองจิ่วหมิงด้วยความตกใจ
หอแห่งแรกเกิดขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงของคุณชาย แต่เขากลับไม่เรียกตนเองว่าเจ้าของ ให้เรียกเพียงคุณชายเท่านั้น หรือว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อเฟิงหรูชิงเพียงคนเดียว
“คุณชาย ท่านหมายความว่า…” ตาแก่สวีเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ชีวิตของข้ารอดมาได้เพราะน่าหลานฮองเฮาช่วยเอาไว้ เช่นนั้นข้าจึงใช้หอแห่งแรกในการตอบแทนคุณ แม้มันจะตอบแทนได้ไม่หมดก็เถอะ! แต่หลายปีที่ผ่านมา เฟิงหรูชิงทำตัวเหลวแหลกเกินไป รังแกผู้หญิงเพื่อแย่งผู้ชาย ทำเรื่องเลวร้ายสารพัด! ข้าเลยไม่ยอมมาพบนางอย่างไรเล่า”
ถ้าหอแห่งแรกตกอยู่ในมือคนแบบนี้ล่ะก็ จะเป็นภัยแก่คนทั้งบ้านทั้งเมือง
น่าหลานฮองเฮาเป็นสตรีที่มีความสามารถโดดเด่น เขาจะไม่ยอมให้ลูกสาวของนางกลายเป็นคนชั่วที่โลกจารึกเด็ดขาด!
“นางในตอนนี้ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว”
ตาแก่สวีงึมงำอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา
“แต่ว่า…” เขาสงบใจลงได้ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อไปว่า “เหตุใดคุณชายถึงไม่ยอมรับคำขอของนางเสียแต่แรก เรื่องที่นางจะขอแบ่งหอแห่งแรกไปครึ่งหนึ่ง”
