กั๋วซือของนางต่างหากที่เป็นชายที่รูปงามที่สุดในใต้หล้า ใครกล้าเอาตัวเปรียบนางจะเอาเรื่องทุกคน!
ชายแก่รับรู้ได้ถึงพลังอำมหิตของจิ่วหมิงที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ หน้าผากของเขามีเหงื่อซึมออกมา แต่ผ่านไปไม่นานบรรยากาศที่อึมครึมที่รายล้อมคนกลุ่มนั้นก็ค่อยๆ จางไป
ในหอแห่งแรก บรรยากาศกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
“ท่านสวี พวกเราไปกันเถอะ”
จิ่วหมิงมองเฟิงหรูชิงด้วยสายตาเหยียดๆ เขาสะบัดชายแขนเสื้อเดินกลับหลังแล้วออกจากหอแห่งแรกไป ทุกคนรู้สึกเสียวสันหลัง ยังไม่มีใครหายจากอาการผวาเมื่อสักครู่ มีเพียงเฟิงหรูชิงที่อาการดูปกตินางนั่งลงแล้วหยิบขนมขึ้นมากินและไม่ลืมทักทายคนทั้งหลาย
“พวกเจ้ามัวยืนอยู่ทำไมรีบกินขนมสิ กินเสร็จแล้วข้าจะได้ไปคิดบัญชีกับหลิ่วอวี้เฉิน”
ผู้คนต่างมองหน้ากัน แล้วมองดูเฟิงหรูชิงที่สีหน้าเรียบเฉยอย่างอึ้งๆ ยังเรียกสติคืนไม่ได้
“ท่าน…ไม่กลัวเขาเหรอ” มู่ชิงเอ๋อร์ถามตาปริบๆ
“จะกลัวไปทำไม” เฟิงหรูชิงเบ้ปาก “เขาก็แค่ขู่ให้ตกใจเท่านั้นแหละไม่ได้ลงมือจริงๆ สักหน่อย”
ตั้งแต่ได้เห็นจิ่วหมิงแวบแรกนางก็รู้ทันทีว่าที่ชายคนนี้มาหานางไม่ได้มาเพื่อพูดถากถางเท่านั้น!
เขาต้องมีเรื่องอื่นแน่ๆ ดังนั้นนางจะรอให้เขามาหานางอีก!
เมื่อเฟิงหรูซวงได้ยินว่าเฟิงหรูชิงจะไปหาหลิ่วอวี้เฉิน นางก็ตกใจหน้าซีดแม้แต่มือก็ยังสั่นจนต้องรีบซ่อนไว้ด้านหลัง
